Сары бел (ІІ нұсқа)

Байлардың жемқорлығын өткір тілімен шенеп, сыбызғыдағы күйімен әжуасықақ еткен сыбызғышыны елдің игі жақсылары бірігіп алып, көзін құртпақ болады. Оған тұс-тұсынан қысым жасап, тілін тигізіп, тікенегін қадайды. Ел ішін аралап сыбызғы тартып, әзіл-сықақ айтуды қойып, қаршадай қара күркесінде, бала-шағасының қасында, отынының басында көңілді өмір сүруіне тосқауыл жасап, басқан ізін бағатын аңдушы қояды. Осынау қапас өмірден құтылуды армандаған сыбызғышы таңы рауандап ататын, күні күліп бататын, адамдары ала-құла бай мен кедей болып бөлінбейтін, зәбір-жапасы жоқ елді іздеп жолға шығады. Әділдіктің ордасын іздеп талай елді аралайды, талай жолды басады, талай белден асады. Бірақ ондай елді таба алмай, арман тауы шағылған сыбызғышы арып- шаршап, қара күркесіне қарай қайта оралады. Қайда барса да, еңіреген елді, шерменде болып сорлап, қапас өмірде қан жұтқан кедейді көреді. Бостандықта өмір сүруді армандаған сыбызғышы ұзақ жол жүріп, еліне бет алып келе жатады да, көлбеп жатқан құба белге келіп, сыбызғысын тартып отырып қаза болады. Ел арасында жүрген тағы бір сыбызғышы жігіт жол жүріп келе жатып, құба белде сыбызғысын сүйеу етіп қаза болған жігітке тап болады. Жігіт аттан түсіп қайтыс болған жігітті сол жерге жерлейді. Оның кейіп-кескінінен шаршағандықтан, арманына жете алмаған мұң мен зардың белгісін көреді. Жол- жөнекей ауыр жайға, өкінішті оқиғаға тап болған сыбызғышы жігіт айнала ойлана көз жүгіртеді. Шегі жоқ, шеті жоқ дала. Дала төсінен тіршіліктің жөнкіген дүрбелеңі де, қызған өмір әні де көрінбейді. Тек о жағы мен бұл жағы тұманданып көрініп ыстық демін ішіне тартып жатқан, мынау сияқты қаншама қыршын жасты қапас құшағына алған төңірек сарғыштанып, зілденіп көрінеді. Дәл мына қалпымен жаңбыр жаумаған, шуақ көрмеген, қайғыдан басқаны білмейтін керенаудай сезіледі. Осы тылсым тіршілікке ішқұса болып қайғырған сыбызғышы сары белде отырып, қаза болған сыбызғышыға арнап «Сары бел» күйін тартады.

The wealthy, criticized for their corruption by the sharp tongue of the flute player, who mocked them with his music, were united in their efforts to blind him. They pressured him from all sides, insulted him, and pricked him with thorns. As he roamed the land playing the flute and telling jokes, they obstructed his cheerful life in his small black yurt, near his children, by placing a watcher to track his every move. Dreaming of escaping this suffocating life, the flute player set out in search of a land where the dawn breaks brightly, the sun sets with a smile, and where people are not divided into rich and poor, free from oppression. He traveled through many lands in search of the seat of justice, traversed many roads, and climbed many hills. However, unable to find such a land, the flute player, with his dreams shattered, returned exhausted to his black yurt. Wherever he went, he saw the weeping people, the impoverished suffering in a confined life. After a long journey yearning for freedom, the flute player was heading back to his homeland when he came to a gentle hill and, while playing his flute, passed away. Another flute player, traveling through the land, stumbled upon the deceased young man who had used his flute as a support on the gentle hill. The young man dismounted and buried the deceased right there. From his appearance, he saw the signs of sorrow and lamentation from having been unable to achieve his dreams. As he pondered over the tragic event he encountered on the road, the flute player looked around. An endless, boundless steppe. The turmoil of life and the song of a vibrant existence were nowhere to be seen. Only the haze on both sides appeared, engulfing countless young souls like this one in its suffocating embrace, making the surroundings look yellowish and heavy. In this state, it felt like a place that had not seen rain, nor sunshine, knowing nothing but sorrow. Grieving for this mysterious existence, the flute player sat on the yellow hill and played the "Yellow Hill" tune in memory of the deceased flute player.