Бозінген (ІІ нұсқа)

Қазақтың бақташылық өмірінен туған ғажап ертегілердің бірі – «Бозінген» сюжеті. «Мұндағы Бағланбай малының құты болған Бозінгенді тумады деп, бір шал мен кемпірге бақтырады. Бозінген басы алтын, құйрығы күміс бота туғанда, кемпір мен шал інгенді бір керуеншілерге сатып жіберіп, ботасын алып қалады. Қысқа ғана ертегінің көп жері ботасын жоқтап жылаған Бозінгеннің зарлы даусына құрылған. Бағланбайдың екі баласы Бозінгеннің даусын танып, оны ботасына қосады. Бозінгеннің жоқтауы: Жаралғаннан жасымнан, Күйіп, жанып сабылдым. Тартып беру бала үшін, Үстіме кілем жамылдым. Көрер күнім бар ма екен, Мен ботамды сағындым. Бұдан әрі өзі жат қолына түскен Бозінген ұшқан құстардан, түнде жортқан жапалақтан ботасының дерегін сұрайды. Иесі түйені құтқарып, ботасына алып келе жатқанда да Бозінген оны көруге асығып, адамша мұңданып, көз жасын төгеді.

One of the wonderful fairy tales born from the pastoral life of the Kazakhs is the plot of "Bozingen." "Here, an old man and an old woman take care of Bozingen, who was the luck of Baglanbay's livestock, claiming that she was not born. When Bozingen gives birth to a golden-headed, silver-tailed foal, the old woman and the old man sell the mare to a caravan and take the foal away. Much of this short fairy tale is built around the sorrowful voice of Bozingen, who cries for her foal. Baglanbay's two sons recognize Bozingen's voice and reunite her with her foal. Bozingen's lament: Since I was born, since my youth, I have burned and flared up. To give back for the child, I have wrapped myself in a carpet. Is there a day for me to see, I miss my foal. Furthermore, Bozingen, who has fallen into the hands of others, asks the flying birds and the owl that roams at night for news of her foal. When the owner is bringing the camel back to save it, Bozingen eagerly longs to see it, lamenting like a human and shedding tears."