Қорқыт (ІI нұсқа)

Қорқыттың қырық жыл ғана өмір сүретіні аян болады. Осыдан кейін Желмаясын желдей ұшырып өлімнен қашады ғой. Қашқанмен Жаналғыш алдын орап, қайда барса Қорқыттың көрін қаздырып жатады. Бірақ көпке дейін Жаналғыш Қорқыттың жанын алуға бата алмай, құр босқа төңіректеумен болады. Ақыры, бір күні Жаналғыш алтыннан сандық соқтырып, Қорқыттың жанын алуға бел буып, сайланып шығады. Мұны күні бұрын болжап білген Қорқыт ажалдың тұзағына түспеудің амалын ойлайды. Күндердің күнінде Жаналғыш ақыры Қорқытпен бетпе- бет келіп: «Кір мына сандыққа!» деп бұйырады. Қорқыт болса күні бұрын ойластырған амалына салып: «Кіруін кірер едім, бірақ мына қалпымда сандыққа қалай сиямын? Алдымен өзің кіріп көрсет, сонан соң дегенің болсын!» – дейді. Сол жерде Жаналғыш сандыққа кіріп көрсетпекші болғанда Қорқыт оны тарс жауып, аузын ашылмастай бекітеді де, дарияның суына ағызып жібереді. Жаналғыш сандыққа қамалған қалпы ағып кете барады. Сөйтіп, халық көпке дейін өлім дегенді білмей, шат-шадымен ғұмыр кешетін болады. Сол кезде дарияның аяғында ауы бос шықпайтын керемет бір ақжолтай балықшы болады екен. Бірде Жаналғыш қамалған сандық әлгі балықшының ауына түседі ғой. Балықшы «бұл неғылған сандық» деп аузын ашқанда, сандық ішінен долдана ақырып Жаналғыш шығады. Ашу үстінде көзіне көрінген балықшының жанын алады. Сонан соң, Қорқыттың жанын алу үшін кектенген қалпы іздеп кетеді. Ал Қорқыт болса бұл кезде Жаналғыштың өкшесіне түскенін есіне алып, «аңдыған жау – алмай қоймас!» деп мұңайып, сол көңіл-күйін қоңырлатып қобызына салған екен.

It is revealed that Korkyt will only live for forty years. After this, he escapes death by flying away on his Wind Horse. However, even though he runs away, Janalghy overtakes him and digs up Korkyt's grave wherever he goes. But for a long time, Janalghy cannot bring himself to take Korkyt's soul and just wanders around aimlessly. Finally, one day, Janalghy decides to take Korkyt's soul by forging a chest out of gold. Having foreseen this in advance, Korkyt thinks of a way to avoid the clutches of death. One day, Janalghy finally confronts Korkyt face to face and commands, "Get into this chest!" Korkyt, using the plan he had devised beforehand, replies, "I would enter, but how can I fit into the chest in my current state? First, you get in and show me, then I will do as you say!" At that moment, when Janalghy tries to get into the chest, Korkyt slams it shut and secures it so that it cannot be opened, then sends it floating down the river. Janalghy, trapped in the chest, floats away. Thus, the people live for a long time without knowing death, enjoying their lives in happiness. At that time, at the river's edge, there was a wonderful fisherman whose net never came back empty. One day, the chest that Janalghy was trapped in falls into the fisherman’s net. When the fisherman opens the chest, Janalghy bursts out, roaring in anger. In his rage, he takes the soul of the fisherman who appeared before him. After that, he sets off in search of Korkyt to take his soul out of vengeance. Meanwhile, Korkyt, remembering that Janalghy is on his heels, sighs and plays his feelings on his kobyz, thinking, "The lurking enemy will not let go!"