Аққу (III нұсқа)

Ажалдан қашқан Қорқыт дүниенің төрт бұрышын шарлағанда жанынан сауғаны өзінің кіндік жұрты Сырдың суынан тапқан ғой. Желмаясының жабуын су үстіне төсеп, оған жайғаса отырып алып, қара қобызын бебеулеткенде аңдыған ажал маңайына жолай алмаған. Қорқыт қобызды тынымсыз тартқан. Ол қобыз тартқанда су ағысын тоқтатып, жел тынып, жан-жануар анталап келіп ұйып тыңдайды екен. Бірде Қорқыт әдеттегідей күй сазын сарнатып отырса, көкте ұшып бара жатқан бір топ аққу естіп, айнала ұшып, ақыры қанат бүгіпті дейді. Аққулар мұңлы күйдің дауысына елтіп, қара қобызға үн қоса бірге сұңқылдасып, Қорқытпен бірге мұңайған екен. Көңіліндегісін күй етіп шалатын Қорқыт құстың төресі аққудың мейірімді қасиетін қобызына салады. Ұрпақ есінде «Аққу» күйі болып сақталған күй сол еді дейді.

Korkyt, who fled from death, found solace in the waters of his homeland, the Syr Darya, while wandering the four corners of the world. He spread the cover of his magical steed over the water, settled down on it, and when he played his black kobyz, the death that was stalking him could not approach. Korkyt played the kobyz tirelessly. When he played, the flow of the water would stop, the wind would calm, and all the creatures would come rushing in to listen intently. One day, while Korkyt was playing his usual melody, a flock of swans flying in the sky heard him, circled around, and finally folded their wings. The swans, enchanted by the mournful sound of the tune, joined in harmony with the black kobyz, lamenting alongside Korkyt. Korkyt, who expressed his feelings through music, infused the kind qualities of the swan, the noblest of birds, into his kobyz. The melody that was preserved in the memory of generations is said to be the "Swan" tune.