Бозінген (ІV нұсқа)

Бір кедейдің маңдайына бітіп, таңдайына талшық етіп отырған мал дегенде жалғыз «Бозінгені» бар екен. Жазғытұрым сол Бозінген боталайды. Бір айдан кейін Шу өзені тасыған кезде бота жардан құлап мерт болады. Ботасын іздеген Бозінген күндіз-түні боздап күңіренгенде, зарлы даусы бүкіл ауылды басына көтереді. Жануардың боздаған даусына қапа болып, көңілі босаған Сарша: «Жар басындағы жантақты жанынан кешкен нар жейді» дегендей, жануар, әбден қиналдың-ау!» – деп қолына домбырасын алып, «Бозінген» деген күйін шығарыпты.

A poor man had only one horse, the "Bozingen," which was his only source of livelihood. In the spring, that Bozingen gives birth to a foal. A month later, when the Shu River floods, the foal falls off a cliff and dies. As Bozingen mourns for her lost foal day and night, her sorrowful cries echo throughout the village. Feeling sorry for the animal's lament, Sarsha, whose heart softened, took her dombra and played a tune called "Bozingen," saying, "Just as the camel that passes by the cliff eats the grass, you have truly suffered!"