Боз қаңғыр

Құрманғазы кенеттен кетіп қалғанымен жолшыбай батырларды сағынады. Олар жөнінде бала Ораз ақынның: «Төремұрат, Нарынбай, Өте дегдар ерлерім. Сол ерлерім барында Қолдан намыс бермедім, Құлшылыққа көнбедім...» – деген толғауын айтып, біраз уақыт жақсы өткен күндерін есіне түсірді. Бірақ баяғы Шөкеннің «боз қаңғыр» дегені көкейінен кетпейді. Бір жерге тоқтап демалып, ойланып, домбырасын алып күй шертеді. Қаншама қадірлі болып жүргенімен бір шөпжелке сөзінің мұншама ауыр тигені деп, өзінше осы оқиғаны да ізсіз тастамайын дегендей тағы бір шытырманды дүниеге келтіреді. Ол күйдің атын өзі «Боз қаңғыр» қойды. Кейінгі кездерде бұл күйді ойнағанда күйдің туар тарихын айтып отырады екен.

Although Kurmangazy suddenly left, he misses the heroes along the way. Regarding them, the young poet Oraz says: “Töremurat, Narynbay, My noble heroes. When those heroes were around, I did not let shame take hold, I did not submit to servitude…” – and he reminisces about the good old days for a while. However, the words of Shoken about the “bоз қаңғыр” do not leave his mind. Stopping somewhere to rest, he reflects and takes his dombra to play a tune. Despite being so esteemed, he feels the weight of a single word from a humble person, and as if not wanting to leave this event without a trace, he creates another intricate piece. He named this tune “Boz Qangyr.” In later times, when he plays this tune, he recounts the history of its creation.