Балқаймақ

Құрманғазы Жем бойынан қайтып келе жатып бір қараша үйге түседі. Үй жапан далада жалғыз болады. Үйдің қасында бір саулы інген боздап жүреді. Құрманғазы үйге кіргенде, бір бойжеткен қыз ибамен сәлемдеседі. Күйші алыстан келе жатқан жолаушы екенін, қатты шөлдегенін айтады. Қыз жалма-жан мосы ағашын көтеріп, күйе басқан қара шәйнекті асып, от жағады. Шайы қайнағанша далада жүрген інгенді көс-көстеп шақырып алып, сауады. Інген сүтін құйып қыздың берген шайы Құрманғазыға аса ұнайды. Шөлдеп келген жолаушы бір өзі бір шәйнек еңсереді. Әбден өзіне-өзі келгенсін Құрманғазы қолына домбырасын алады. Қыз да қонағының тыныға бастағанын біліп, енді бір таза ауа жұтсын дегендей іргенің көлеңке жағын түреді. Құрманғазы күй шертеді. Аяқтап болған кезде қызға қарап: «Сіздің берген шайыңыз әншейін шай емес, маған балқаймақтай болды. Осы күйімді сізге арнадым. Балдан тәтті шай бергеніңіз үшін күйдің атын «Балқаймақ» қойдым», – дейді.

Kurmangazy, returning from the banks of the Zhem, stops at a humble house. The house stands alone in the vast steppe. Next to the house, a healthy mare is whinnying. When Kurmangazy enters the house, a young girl greets him with respect. The musician tells her that he is a traveler coming from afar and is very thirsty. The girl quickly lifts the stove wood, pours hot water into a black kettle, and starts a fire. While the tea is boiling, she calls the mare grazing in the field and milks her. The tea made with the mare's milk is very pleasing to Kurmangazy. The thirsty traveler manages to drink a whole kettle by himself. Once he has calmed down, Kurmangazy takes his dombra in hand. The girl, noticing that her guest has begun to relax, moves to the shadow side of the wall as if to let him breathe in some fresh air. Kurmangazy plays a tune. When he finishes, he looks at the girl and says, "The tea you gave me is not just tea; it has become as sweet as honey. I dedicate this tune to you. For the sweet tea you offered, I named the song 'Balqaimak'."