Қара қасқа ат

Кенже сүйікті қызы Динаны ұзатқанда қызының басқа жасауларына қоса, үш болысқа аты шыққан, «Қарақасқа» деген жүйрік ат береді. Кенже сияқты, Нұралының атқа құмарлығы болмаса да, атасының берген киітін құрметтеп, баптап бағады. Ал Динаға Қарақасқа ат өзінің жас кезін, бақытты шағын еске түсіретін ескерткіш сияқты болады. Кенже Динаны Нұрпейістің үйіне ұзатқан соң, бірнеше жылдан кейін қайтыс болады. Динаға Қарақасқа ат та тұтқынға түскендей, өз ауылын сағынып тұрғандай болып көрінеді. Ат Динаға сүйікті әкесінің көзіндей көрінетін. Кенже қызының ерлердің ісін істегенін (домбырашы болғанын) қуаттаушы еді. Бірде Қарақасқа ат ауырады да өліп қалады. Дина өзінің бақытты жастығының тілсіз куәсіндей Қарақасқа аттан айырылғанына қайғырып, оған арнап күй шығарады. Күйдің басынан аяғына дейін ерекше жақсы көргендік, жан жылылығы айқын суреттеледі...

When Kenje married off his beloved daughter Dina, he gave her a swift horse named "Karakaska," which was well-known across three districts, along with other dowry items. Although Nuraly did not share Kenje's passion for horses, he respected and cared for the gifts given by his grandfather. For Dina, the Karakaska horse served as a monument that reminded her of her youth and happy times. After Kenje married Dina off to Nurpeis, he passed away a few years later. The Karakaska horse seemed to be longing for its own village, as if it had also been taken captive. The horse appeared to Dina like the eyes of her beloved father. Kenje supported his daughter's endeavors in male-dominated activities (as a dombra player). One day, the Karakaska horse fell ill and died. Grieving the loss of the silent witness to her happy youth, Dina composed a melody in its memory. From the beginning to the end of the melody, a deep love and warmth of the soul are vividly depicted...