Аққу (IV нұсқа)

Баяғы өткен заманда Қазығұрт тауының етегінде айдын көл болыпты. Сол көлге бір аққу келіп амалсыз тұрақтап қалады да, жыл сайын балапандайды. Балапандарының қанаты қатая бастағанда ерінбей-жалықпай сонау аспанмен таласқан Қазығұрт тауының басына шығарып, аққуларды өздерінің атамекеніне қарай ұшырып жібере береді екен. Жас аққулар сөйтіп атамекеніне қайтатын көрінеді. Балапандарын ұшырып жіберген аққу Қазығұртта біраз әл жинау үшін аялдап қалады. Көп ұзамай атамекенін, балапандарын сағынады. Сол сағынышпен елге оралып ұшып келе жатқанда, жол торып жүрген бидайық құс қуа жөнеледі. Бірақ бидайық құс қанша қуса да, аққуға жете алмапты. Жолда бар қиыншылықты көріп, арып-ашып еліне оралып, өз балапандарын аймалапты.

Once upon a time, at the foot of Mount Kazygurt, there was a serene lake. A swan came to that lake and, unable to leave, settled there, laying eggs every year. When the cygnets' wings began to strengthen, the swan would tirelessly take them to the top of Mount Kazygurt, which challenged the sky, and let the swans fly away towards their homeland. The young swans would thus return to their homeland. After sending off her cygnets, the swan stayed at Kazygurt for a while to regain her strength. Before long, she began to miss her homeland and her cygnets. While flying back with that longing, she was pursued by a marsh bird lying in wait. However, no matter how much the marsh bird chased, it could not catch up to the swan. After facing all the hardships on the way, the swan returned to her homeland, embracing her cygnets.