Әміренің арманы

Әміре – Алтайда туып, кейінірек Еренқабырғаға көшіп келіп мекендеген. Күйші, қолөнершілікпен жан бағып, етікші, ағашшы, темірші болған. Жас ортасында әйелі қайтыс болып, жалғыз ұлынан басқасын ауру жалмап кетеді. Бұл соққы оған қатты батады. Уайым-қайғы бұлты басынан айналып шықпайды. Жалғыз ұлы азамат болып қалса да, аяғын қол қысқалықтан шырмай алмайды. Өстіп жүргенде сол жалғызы да өліп, қу басы ғана қалады. Жалғызының қызығын көре алмай, одан айырылып қалғанына қатты назаланып, есінен тана жаздайды. Халық жиылып, қабір басынан қайта оралғаннан кейін, ел ішіндегі тілді, жақты адамдар Әміренің көңілін аулап жақсы сөздерін айтып оны жұбатады. Осы кезде домбырашы Әміре, ашада ілулі домбырасын қолына алып, бір мұңлы күйді: Ой, жалған, жалған ай! Жалғаннан көңіл қалған ай! Жалбарынып өткен Алламның, Жалғызымды да алғаны-ай! Көкірегіме шер боп байланды, Таусылмайтын мына арман-ай! – деп күңірентіп шерте жөнелген екен. Содан бастап қалған өмірінің әр күні намазын өтегеннен кейін қолына домбырасын алып, баласының өліміне арнаған осы «Арман» күйін шертіп өткізген екен.

Amire was born in Altai and later moved to Erenqabyrga to settle. He was a musician, making a living through handicrafts, and worked as a shoemaker, woodworker, and blacksmith. In his middle age, his wife passed away, and illness took away everyone except for his only son. This blow deeply affected him. The cloud of sorrow never left his head. Even though his only son grew up to be a man, he could not escape the hardships of life. While he was living like this, his only son also died, leaving him with nothing but his empty head. Unable to enjoy the joys of his only child and deeply saddened by the loss, he nearly lost his mind. After the people gathered and returned from the grave, those who were close to him in the community tried to console Amire with kind words. At that moment, the musician Amire took his dombyra, which was hanging on the wall, and began to play a mournful tune: Oh, false, false moon! The heart is left behind by the false world! Oh, my God, who has taken my only one! It has bound itself to my heart as a sorrow, This unending longing! – and he began to play mournfully. From then on, every day of the rest of his life, after performing his prayers, he would take his dombyra and play this "Arman" tune dedicated to his son's death.