Хакім ата

Хакім Атаның анық есімі – Сүлеймен. Балалық шағында мектепке бара жатқанда басқа балалар сияқты Құранды мойнына аспай, қолымен астынан ұстап, құрметпен алып жүретін. Мектептен шыққанда да бетін мектепке қарай, артын үйге қарай беріп қайтатын. Бір күні Қожа Ахмет Ясауи мешіт табалдырығында отырған кезде оны көреді, әлгі әрекеті бұған ұнап қалады. Қожа сөйтіп баланың әкесі мен анасының ризашылығын алып, Сүлейменді Құран оқыту үшін жанына алады. Он бес жасына келгеннен кейін Қожаға шәкірт болады. Бір күні Қызыр әлейкумсәләм Қожаға қонаққа келеді. Қожа тамақ пісіру үшін шамалы отын әкелуге балаларды жұмсап жібереді. Отын әкеле жатқанда қатты жаңбыр жауады. Әкелінген отынның бәрі су-су болып қалады. Тек Сүлеймен киімін шешіп, отынды орағандықтан, ол әкелген отын ғана құрғақ болады. Соның арқасында басқа отындар да жанады. Қызыр әлейкумсәләм отынның неге құрғақ болғанын Сүлейменнен сұрайды. Ол себебін айтып береді. Қызырға бұл жауап ұнайды, балаға: «Бұдан былай атың Хакім болсын!» – дейді. Содан кейін аузына түкіреді. Сүлейменнің іші нұрға толады. Қызыр: «Қане, тұрма, рухани нәр шығар!» – дейді. Хакім Ата сол мезеттен бастап бірнеше хикметтер, өлеңдер айта бастайды.

The true name of Hakim Ata is Suleiman. In his childhood, while going to school, he carried the Quran with respect, holding it from underneath instead of hanging it around his neck like other children. When leaving school, he would turn his face towards the school and his back towards home. One day, while sitting at the threshold of the Khoja Akhmet Yasawi mosque, he sees this boy and is pleased with his actions. The Khoja then seeks the consent of the boy's father and mother and takes Suleiman under his wing to teach him the Quran. After reaching the age of fifteen, he becomes a disciple of the Khoja. One day, Khidr (peace be upon him) comes to visit the Khoja. The Khoja sends the children to fetch some firewood for cooking. While they are bringing the firewood, it starts to rain heavily. All the firewood becomes soaked. Only Suleiman, having taken off his clothes to wrap the firewood, brings back dry wood. Because of this, the other firewood also catches fire. Khidr (peace be upon him) asks Suleiman why his firewood is dry. He explains the reason. Khidr is pleased with this answer and says to the boy, "From now on, your name shall be Hakim!" After that, he spits into his mouth. Suleiman's insides are filled with light. Khidr says, "Come on, don't hesitate, let the spiritual essence come forth!" From that moment on, Hakim Ata begins to recite several wisdoms and poems.