Ақсақ Темір мен домбырашы

Атақты Ақсақ Темір бір ауылға келеді. Ол кісінің құрметіне сол жердегі домбырашылар түгел жиналады. Олар түрлі күйді шертіп, тәтті әуендерді төгілдіре тартады. Түн ортасы ауған кезде Ақсақ Темір әлгі домбырашылардың бәрін таратып жібереді. Солардың ішіндегі өзіне қатты ұнаған біреуін алып қалады. Оның екі көзі су қараңғы екен. Соқыр күйшінің тартқан күйлеріне, шерткен саусақтарына, шешен домбырасына хан қатты риза болады. Осылай елтіп отырып Ақсақ Темір күйшіден: – Сенің атың кім? – деп сұрайды. Күйші: – Атым – Дәулет... – десе керек. Осы сөзді естігенде Темір шіміркеніп, селк ете түседі. Дәулет пен бақты қуып құныққан, дүниені қан сасытып, туғалы тоймай өткен Ақсақ: – Шіркін-ай, дәулет те соқыр бола ма екен? – деп салады. Сонда Дәулет мүдірместен: – Тақсыр-ау, Дәулет соқыр болмаса, ақсақтың үйіне барар ма еді? – дейді.

The famous Ak Sak Temir comes to a village. In his honor, all the musicians there gather. They play various melodies and pour out sweet tunes. When midnight approaches, Ak Sak Temir sends all the musicians away. He keeps one whom he particularly liked. His two eyes are pitch dark. The blind musician's tunes, his playing fingers, and his eloquent dombra greatly please the Khan. While being enchanted, Ak Sak Temir asks the musician: – What is your name? – he inquires. The musician replies: – My name is Daulet... – it is said. Upon hearing this, Temir shudders and jolts. Daulet, who has chased after fortune, and Ak Sak, who has lived a life soaked in blood and has never been satisfied since birth, exclaims: – Oh, can fortune also be blind? – he says. Then Daulet, without hesitation, responds: – Your Majesty, if Daulet were not blind, would he go to the house of the lame? – he says.