Дариға қыз

Әуелi сөз сөйлейiн бисмилладан, Өлмей қалмас анадан туған адам. Өлмей тұрып сөйлейiн мен бiр қисса, Туған жан бәрi де өлер ата-анадан. Құлдық, тағат қылсаңыз бұ дүниеде, Өлсең иман табарсың о дүниеде. Тәңiрi досты Пайғамбар төрт жарменен Бiр күнi кеңес қылды Мәдинеде. Қатыран шаһарында бiр қыз болған, Жақын жерде шаһардың бәрiн жиған. Балуан қыз Қатыранда бар деген соң Ер Әли Арысланға есiтiлген. Бiр күнi қыз Дариға сөз сөйлейдi, Отырып сарайында көп сөйлейдi. «Көп қуат маған бердi Жаппар Құдай, Жалғанда кiм жығады менi?» – дейдi. Бұ сөзден Әли Арыслан хабар бiлдi, Орнынан намыс етiп түрегелдi. Бұ қызбенен күресуге тiлек қылып, Пайғамбарға рұқсат ала келдi дейдi. – Ассалаумағалейкүм, Пайғамбарым, Қатыранда бiр қыз жықты жанның бәрiн. Сол қызбенен күресуге барар едiм, Бiздерге берер болсаң дағуаларың. Жаратқан баршамызды бiр Құдайым, Қиямет күнi көрермiз жердiң тарын. Бұл сөздi Дариғадан есiткен соң, Тағат қылып Мәдинеде тұра алмадым. – Басайын аяғымды қадам-қадам, Естiдiм анау қызды жүһүд надан. Өлгенше сүйегiңде тамға болар, Жығылсаң iздеп барып бiр әйелден. – Алладан Дүлдүл деген ат алғанмын, Өзiңнен жетi жаста бата алғанмын. Құдайдың маған берген уағдасы бар, Алланың Арысланы деп аталғанмын. Алланың қыл тамаша әр iсiне, Һәркiм жаза тартады қылмысына. Бата бер, тақсыр баба, мен ғарiпке, Мен түстiм тәуекелдiң дариясына. Пайғамбар қолын жайып бата бердi, Арыслан «иә, Алла» деп түрегелдi. Ғабдулахаб Қанбарды қасына алып, Аяңдап құбыла жаққа жөнеледi. Қасында жолдасы бар Қанбар баба, Жандарын тапсырады бiр Құдайға. Дүлдүлге сауыт-сайман артып алып, Жөнелдi бетiн түзеп құбылаға. Тоқсан күн құбыла жаққа сапар қылды, Қатыран шаһарына жақын келдi. Ел шетiне жақындап келiп едi, Қарап тұрған қарауылшы оны көрдi. Көрген соң қарауылшы жетiп келдi, Әлиге қол қусырып сәлем бердi. Сәлем берiп қасына келгеннен соң, Сәлемiн Әли батыр әлiк алды. – Дүниеде жиһан кезген мен бiр адам, Кез болдық бұл арада, жаным саған. Бiз шыққалы үш айдың жүзi болды, Қай шаһар бұ шаһарың, айтшы маған? – Һәр түрлi жан жаратқан бiр Құдайым, Жарлық қылып жаратты күн мен айын. Дүниеде жұрттан асқан дәулетi бар Бұ Қатыран шаһары-дүр, бiлсең жайын. – Кез болдым Құдай айдап сендей ерге, Шаһарым үш айшылық қалды жерде. Мен iздеп шаһарымнан шығып едiм, Қыз бар ма Дариға атты шаһарыңда? – Әй, жiгiт, мен сұраймын жөнiңiздi, Мен көрдiм Дариғаны қызыл жүздi. Қыз болса да һеш адам пар келмеген, Дариға атты патшаның жалғыз қызы. Қыз қылып Дариғаны Құдай қылған, Қыз болса да еркектен артық болған. Бұл жерде шаһарлардың адамдары Тұрады Дариғаның әмiрi бiрлән. Сөз айтты сол жiгiтке Әли батыр, Қасында бiрге едi Қанбар пақыр. – Әдейi күресуге iздеп келдiм, Бар болса Дариғаны мұнда шақыр. – Сiз бiзге кез болдыңыз жапан түзде, Жапанда һеш адам жоқ сiзден өзге. Хабарын Дариғаға бiз берелiк, Кiм деймiз атыңызды, айтшы бiзге. – Айта бар, менiң атым – хазiрет Әли, Бабам аты – Мұхаммед Хақ Расулы. Сәлем айт Дариғаға, келсiн мұнда, Менiмен күресуге болса жайы. Елшiлер Әли екенiн бiлдi дейдi, Хабарын Дариғаға бердi дейдi. – Жасыл киiм, қара көк мiнген аты, Әли атты бiр балуан келдi, – дейдi. Дариға отыр екен шашын тарап, Қойыпты бақыт берiп Құдай қалап. Қаранып жан-жағына шыға келдi, Шаншулы шекесiнде алтын тарақ. Далада Әли тұрды хабар берiп, Үш айлық Мәдинеден iздеп келiп. «Тәуекел, – деп, – Алланың құдiретiне», Тұрыпты майдан жерде сабыр қылып. Жаратқан барша жанды Жаппар Құдай, Дүниеде сұлу болмас, сiрә, мұндай. Көрген соң Дариғаны, қаһарланып Қасына Әли келдi шыдай алмай. – Мен келдiм, келбетiмдi көрсең, – дейдi, Жүрегi Дариғаның дүрсiлдейдi. – Рұқсатсыз көшенi аралапсың, Әй, жiгiт, атыңды айтшы, кiмсiң? – дейдi. – Сұрасаң, менiң атым Әли Арыслан, Қорқады қаһар қылсам талай дұшпан. Қыз Дариға сен болсаң, тiл тигiзбе, Қор болып сен де өлерсiң, ашулансам. Тiлiңдi көп тигiзбе мендей ерге, Өлген соң кiремiз ғой қара жерге. Әдейi күресуге талап қылсаң, Белгiлi далаға шық, майдан жерге. Үш айлық жерде қалды менiң жерiм, Бұ шаһар, қыз Дариға, сенiң жерiң. Армансыз түзелiп кел, бек тебiренiп, Көрейiн қуатыңды ендi сенiң. Сарайдан Дариғаның жүзiн көрдi, Майысып сарайына Дариға ендi. Алладан, Пайғамбардан медет сұрап, Арыслан майдан жерге қайтып келдi. Бұларға да естiлген Әли аты, Әлидiң Құдай берген көп қуаты. Әли деген хабарын бiлгеннен соң, Жиылды Дариғаның тамам жұрты. Сол жерде шаһар халқы бәрi келдi, Әлидi майдандағы көзi көрдi. Үстiне алтын кiлем отырғызып Қырық жiгiт Дариғаны алып келдi. Кигенi Дариғаның алтын кебiс, Жиып келдi майдан жерге түрлi жемiс. Үстiне кигенiнiң бәрi жiбек, Қылады Әлименен үлкен күрес. Әлидi тамам халық бәрi көрдi, Шаһимардан Арыслан Әли ердi. Дүлдүлдi Қанбар құлға бере тастап, Қасқайып майдан жерге жетiп келдi. Көргелi қыз атасы өзi келген, Жаяды майдан жерге жiбек кiлем. Берсiн деп осы жолды Дариғаға, Шашады алтын-күмiс келген жерден. Күреске майдан жерге Әли барды, Бiр миллиондап жүһүдтер жиылады. Алтын тақ үстiне қызды отыртып Майданға қырық балуан алып келдi. Далада бәйгеге қылды алтын дiңгек, Күрескенде жұрт тұрды дөп-дөңгелек. Бұлардың тамашасын көремiз деп, Жүһүдтер жиылып тұр бөлек-бөлек. Босатып Дариғаны қоя бердi, Әлиге маң-маң басып қыз да келдi. Көңiлi Дариғаның тоқтасын деп, Ер Әли зәрiн шашып көз жiбердi. Қыз қарсы келе жатыр қадам басып, Белiнен құшақтайды қатты қысып. «Иә, Алла» деп ұстады Әли Арыслан, Келедi Дариғаға зәрiн шашып. Көтерiп бұрынғыдай ала алмады, Бiр-бiрiн кезек-кезек үйiредi. Куатын Дариғаның көргеннен соң, Арыслан бiр Аллаға сиынады. Арыслан бiр Құдайға сиынады, Шаңдары екеуiнiң бұрқырайды. Осы қызды күресiп жығып кетсем, Бұ жерге келгенiмменен немқұрайды. Жаратқан жүмлә жанды Жаппар Құдай, Дүниеде күрес болмас, сiрә, мұндай. Дүние жүзiн топырақ пен шаңдақ басып, Екеуi күресiптi он төрт күндей. Жаратқан жүмлә жанды Құдiрет-тi, Әли көрдi бұ қыздан көп бейнеттi. Он төрт күн таң сарғайып ата бердi, Сол уақытта Әлиден қуат кеттi. Сол уақытта Әли Арыслан болды наза, Қабiрде жамандар тартар жаза. Алаңдай жан-жағына ойлап тұрса, Намазы он төрт күнгi бәрi қаза. Әлиден қиналғаннан ағады тер, «Мұнан да менi жұтсын сол қара жер». – Намазым он төрт күндей бәрi қаза, Өтейiн намазымды, рұқсат бер. Жаппар Құдай, жәрдем бер тiл-жағыма, Кiм таласар, жiгiттер, ер бағына. – Қазаңды он төрт күнгi оқығанша, Келейiн мен де барып тамағыма. Босатып Әли Арыслан қоя бердi, Майысып аққу құстай қыз жөнелдi. Босанып Дариғадан шыққаннан соң, Хазiрет Әли бiр биiк тауға келдi. Арыслан Дариғаны қоя бердi, Аққу құстай шаһарына қыз жөнелдi. Қызметкерлер даярлап қойған екен, Бiр жегенде жүз қойды, нанды жедi. Хазiрет Әли бiр биiк тауға келдi, Келдi де бiр бұлақтан дәрет алды. Он төрт күнгi намазын тамам оқып, Құдайға мiнәжат қылып жылайды ендi. – Сиындым, Пәруардигар, жалғыз сенге, Отырмын өзiм жалғыз жапан түзде. Дүниеде «Арыслан» деп атап едiң, Қор қылма, Жаппар Ие, осы қызға. Әкелдiң үшбу жерге, Зұлжалалым, Қылыпсың менен артық қыздың халiн. Қайтқанда Мәдинеге не деп барам, «Барма» деп айтып едi Пайғамбарым. «Барма» деп айтып едi ол Мұхаммед, Күресу Дариғамен болды мiндет. Жалғанда Арыслан деп ат берiпсiң, Бере көр өзiң медет, иә, Құдiрет. Арыслан сиынады бiр Аллаға: – Омар, Оспан не деймiн шаһариарға, Мен ендi Мәдинеге бара қалсам, Не деймiн отыз мыңдай сахабаға. Құдайға Әли Арыслан дұға қылды, Дұғасы Хақ қасында қабыл болды. «Ренжiмей күресе бер бұ қызбенен», Деп аспаннан құдiретпенен хабар бердi. Аспаннан Жәбiрейiл жерге келдi, Келдi де қырық қадам жерде тұрды. Хабарын Жәбiрейiлден естiген соң, Арыслан «иә, Алла» деп түрегелдi. «Иә, Алла» деп орнынан түрегелдi, Аяңдап майдан жерге және келдi. Үстiне майдан тастың барғанында, Өне бойы қуаттанып күреседi. Жалғыз келiп майданда Әли тұрды, Шаһарынан аққудай боп қыз да келдi. Ұйқы ұйықтап, тынығып, ажарланып, Әлимен алысқалы қыз да келдi. Басады Әли аяғын кердең-кердең, Жалғанда кiм құтылар бiздей ерден. Арыслан «иә, Алла» деп алып кеттi, Көтерiп Дариғаны көрген жерден. Жарандар, тыңдасаңыз мiнекей кеп, Қарап тұрған тамаша жиылған көп. Әрi-берi басынан айналдырып, Бiр уақытта алып ұрды «иә, Алла» деп. Әлиге қуат берген бiр Құдай-ды, Тамам жұрт мұны көрiп қайран қалды. Арыслан кеудесiнде отырғанда, Астында қыз Дариға сөз сөйлейдi. – Әли, менен артық емес, тiптi, күшiң, Аллаға жаққан екен қылған iсiң. Бiздердi бұ майданда жығып салдың, Жоқ екен бұ ғаламда сенiң [теңiң]. Хазiрет Әли Дариғаны жығып алды, Тамам жұрт тамаша қылып көзiн салды. Саны жоқ көп жүһүдтер дiнге кiрдi, Мешiт пенен медресе және салды. Қырық күн бұ шаһарда дiн үйреттi, Иманын көп жүһүдтер таза күттi. Неке қылып Дариғаға қосылған соң, Әлидiң қайтар уақты жуық жеттi. – Айтайын, қыз Дариға, саған бiр сөз, Iшiңде жүктi болсаң бiр ұғлан, қыз. Қыз болса өзiң бiлiп ат қоярсың, Ер болса «имам Маһди» деп қойыңыз. Ер Әли Мәдинеге қайтып кеттi, Баланың ендi туар уақты жеттi. Айы толып Дариға толғатқанда, Ай менен күндей болып бiр ұл туды. Маһди деп балаға қойды атты, Бұ бала барша жаннан салтанатты. – Ендi мен бұл баланы оқытайын, Бұ бала оқу оқыр жасқа жеттi. Қыл көпiр қиямет күн тар ма дедi, «Қыдырмай бес намазды оқы», – дедi. Қолынан баласының ұстап алып, Жетелеп медресеге алып келдi. Берiптi алып барып молдасына, Сиынды оқимын деп Алласына. Бiраз жыл оқу оқып, молда болды, Үйiне келдi бала анасына. Маһди сонда үйiне қайтып келдi, Дүниенiң қызығына батып келдi. Жақ атып, ойын қылып келе жатса, Кемпiрге нан илеген жетiп келдi. Маһди келедi ендi ойын қылып, Кемпiр тұр бiр тандырда нан пiсiрiп. Қасына ол кемпiрдiң жетiп келiп, Маһди шықты кемпiрдi мазақ қылып. Қалтаңдап сонда кемпiр түрегелдi, Қасынан бала кетпей және тұрды. – Әкесi тiрi кеткен, сұмырай жетiм, Не жаздым мұнша мазақ қылдың? – дедi. Бұ сөздi Маһди бала тыңдап тұрды, – Кiм едi менiң атам, айтшы, – дедi, Әй, кемпiр, бұ сөзiңдi жақсы көрдiм, Тауып бер, менiң атам кiм-дi? – дедi. – Бәрiмiздi жаратқан Жаппар Құдай, Мен айтайын, әй, бала, жақсы тыңда-ай. Iшiнде Дариғаның сен қалған соң, Атаң кеткен сапар қылып Мәдинеге-ай. Бұл сөздi естiген соң жүре бердi, Жай тартып көшеменен келедi ендi. Аяңдап өз үйiне келе жатса, Ойнап жатқан көп балаға кез болады. Келдi де көп баламен ойын салды, Көп бала ойынына қайран қалды. Балалардың бiрiне-бiрiн соғып, Келдi де көп балаға ойран салды. Бiр бала естiген соң сөз айтады, Жаман сөз сол арада көп айтады. – Атасы да осындай тентек едi, Келген соң тек жүрмейдi, – деп айтады. Ендi Маһди сиынады бiр Құдайға, Пенденiң көңiлi тоймас бұл дүниеге. – Анам бар, атам өлген, мен бiр жетiм, Тауып бер, бiлсең менiң атам қайда? Бала айтты: – Менi қыспа бұл арадан, Үздiрме үмiтiмдi ғарiп жаннан. Атаңды тiрi кеттi деп естiдiм, Бар, бiлмесең барып сұра Дариғадан. Маһди ендi естiп жүре бердi, Үйiне бек қайғырып жылап келдi. Анасы жылағанын көргеннен соң: – Неге мұнша жыладың, балам? – дедi. Бала айтады: – Рақым әйла, анам, бiзге, Бiр сапар қылғым келдi жапан түзге. Атамды тiрi кеттi деп естiдiм, Жөнiн айт сол атамның, қайсы жерде? Бiздердей бала бар ма ғарiп болған, Дариға мұны естiп қайғыланған. «Япырым-ай, қандай дұшпан айтты екен?» – деп, Дариға үйде отырып зар еңiредi. – Ендi ойнап балалармен күле алмаймын, Мен ендi бұл шаһарда жүре алмаймын. Қоя бер жөнiмдi айтып ендi менiң, Не қылсам да бұл жерде тұра алмаймын. Бастады бұ сапарға Жаппар Құдай, Маһди сөз сөйлейдi көңiлi тынбай. Тұрмасын бұл баланың бiлгеннен соң, Дариға жолын айтты жылай-жылай. Дариға бұ арада болды бейхал, – Әй, балам, бұл сөзiме құлағың сал. Бастасын оң жолына Жаппар Құдай, Әуелгi ұлық атаң – Хақ Пайғамбар. Әуелгi ұлық бабаң Мұхаммед-дi, Арыслан ол Мұртаза – атаң, – дейдi. Сәлем ет Мәдинеге бара қалсаң, Бiз ғарiптен атаңа сәлем, – дейдi. Бабаң сенiң Құдай досты Хақ Пайғамбар, Құдай сүйген отыз мыңдап сахабалар. Әбубәкiр Сыдық пенен Омар, Оспан – Атаңның жан жолдасы шаһариар. Ұлық анаң әуелгi ол Фатима, Хасен, Хұсайын екеуi сiзге аға, Пайғамбардың зағифы Бибi Хадиша, Баршасы Мәдиненiң шаһарында. – Белгiсiз не болармын бұ сапарда, Қылмадым қызмет ендi қасыңызда. Егерде бұл сапардан келе алмасам, Кешiңiз хақыңызды бейшараға. Естiдi баласының сөзiн-кебiн, Дариға жидырады тамам жұртын. «Құдайға, балам, сенi тапсырдым», – деп, Ұлына емiзедi екi емшегiн. Дариға зар-зар жылап қоя бердi, Құданың бергенiне шүкiр қылды. Қызыр берген таяғын қолына алып, Аяңдап сахараға жүре бердi. Бiраз күн сахарада жол жүредi, Болған соң өзi жалғыз, көп жүредi. Жапанда өзi жалғыз келе жатса, Керуен он түйелi кез болады. Керуен он түйелi жақын келдi, Бала да ол керуенге қарсы жүрдi. Қолында таяғы бар, өзi жаяу, Келдi де керуенге сәлем бердi: – Ассалаумағалейкүм, әй, ағалар! Сәлемiн әлiк алды керуендер. – Қасыңда жолдасың жоқ, өзiң жаяу, Неғып жүрген баласың? – дейдi бұлар. – Бермесiн Құдай қайғы басыңызға, Жар болсын қожа Қызыр қасыңызға. Атам жоқ, анам қалды, өзiм – жетiм, Барамын Мәдиненiң шаһарына. Керуен он түйелi кез болады, Балаға сол арада шапағат қылды. Адасқан бiр даланың баласы деп, Мiнгiзiп бiр түйеге алып жүрдi. Бала айтады: – Сiз барасыз қай сапарға? Мiнгiздiңiз, әй, ағалар, түйеңiзге. Керуен айтты: – Әй, балам, жолымыз бiр, Бiз барамыз, әй, бала, Шам шәрiне. Бұ керуендер алпыс күн сапар қылды, Бiр үлкен тау секiлдi жылан келдi. Қасына бұ керуеннiң жетiп келiп, Баршасын құйрығыменен орап алды. Имам Маһди қайран болып қарап тұрды, Шуласып керуендер жылап тұрды. Мал айтып көп керуен Құдай үшiн, Бек қатты бiр Аллаға сиынады. Маһди айтты: – Жылама, ағаларым, Құдайдың құдiретiмен болған керiм. Сабыр қылың, ол жыланға мен барайын, Бiздерге қабыл болсын дұғаларың. Имам Маһди сол жыланға жетiп барды, Таяғын Қызыр берген қолына алды. «Иә, Алла» деп таяғын салып едi, Ол жылан жетпiс бөлек болып қалды. Жыланнан аман болып керуен өттi, Бiр уақта Шам шаһарына жақын жеттi. Бектердiң шаһардағы балалары Ойнатып Маһдидi ендi алып кеттi. Имам Маһди сол шаһарда бiраз жүрдi, Шаһарда балалармен ойнап-күлдi. Қасында жолдасы жоқ, өзi жаяу Тағы да Шам шаһарынан жөнеледi. Тағы да жөнеледi жалғыз өзi, Жалғызға көп көрiнбес дүние жүзi. Алпыс күн жаяу жүрiп келе жатса, Бiр шаһарды бұлдыраған көзi көрдi. Имам Маһди сол шаһарға жақын келдi, Әбден-ақ қарны ашып қалжырады. «Жейтұғын аузыма тамағым жоқ, Қуат бер мен ғарiпке, Алла», – дедi. Бұлдырап ол көрiнген Мысыр шаһар, Имам Маһди оған табан және жүрген. Қалжырап екi көзi қарайған соң, Имам Маһди бұ шаһарға жетiп келер. Имам Маһди бұ шаһарға және келдi, Көп бала ойнап тұрған оны көрдi. Келе жатқан Маһдидi бұлар көрiп, Шуласып тамам бала бәрi келдi. Сақтады есен-аман Алла Тағала, Келiптi Құдай сақтап бұ шаһарға. Қасына тамам бала келгеннен соң, Имам Маһди сәлем бердi балаларға. Көп балалар Маһдиге жетiп келдi, Бұ шаһарға бала әзер келiп жеттi. Бектер менен төренiң балалары Маһдидi үйге табан алып келдi. Көп қылды мейiрбандық ол Маһдиге, Ойнайды балалармен күнде-күнде. Бiр күнi балалармен амандасып, Мәдиненiң жүрмек болды шаһарына. Мысырдан тағы шығып және жүрдi, Көп бала амандасып қоя бердi. Балалар амандасып жiбердi ендi, «Бiр Құдайға тапсырдық сенi», – дедi. Имам Маһди екi ай жүрдi ен далада, Қызыр берген таяғы оң қолында. Тапсырып бiр Аллаға аманатын, Келiптi алпыс күнде Мәдинеге. Бiлмейдi һеш адамды Маһди бала, Бiлiнбей аз күн жүрдi Мәдинеде. Түн болса бiр шеткi үйге мекен қылып, Шығады таң атқан соң дарбазаға. Көшеге шықты бiр күн Маһди батыр, Жасында жиһан кезген бұл бiр пақыр. «Атамды ендi iздеп табамын», – деп, Аралап Мәдиненi келе жатыр. Пайғамбар таһарат алып отыр екен, Имам Маһди қол қусырып сәлем бердi. Имам Маһди сәлем берiп өте бердi, Пайғамбар көзiн салып оны көрдi. «Бек нұрлы, асыл туған бала екен», – деп, Артынан Пайғамбарым қарап қалды. Көшенiң ортасынан келiп кiрдi, Бiр жерде көп жиылған адам көрдi. Не екенiн бiлмейдi ол жиынның, Iшiне көп халықтың бұ да келдi. Шығарды көкiректен сәналарын, Құдайым кез келтiрдi ағаларын. Сол жерде күрестiрiп отыр екен Әли Арыслан он жетi балаларын. Он сегiзiншi болды да бұ да тұрды, Балалар күрескенiн қарап тұрды. Бiр-бiрiн жыққанында қайраттанып, Имам Маһди оңтайланып қымсынады. Баланың қымсынғанын Әли бiлдi, Бұл неге қымсынад деп байқап қалды. – Әй, балам, қарап тұрып қымсынасың, Ойыңыз күресуге бар ма? – дедi. Имам Маһди күресуге түрегелдi, – Күресейiн, тақсыр, бер рұқсат, – дедi. Бiлмейдi Әли екенiн бала сонда, Сыбанып екi қолын жүгiредi. Сол жерде Хасен батыр түрегелдi, Маһди бұған қарсы жүгiрдi ендi. Сыбанып Маһди бала жетiп келiп, Хасендi «иә, Алла» деп алып ұрды. Балаға бұлар тұрды қайран қалып, Хұсайын тұрды тағы да қайраттанып. Жүгiрiп келiп белiнен ұстай алып, Имам Маһди тағы жықты бұрап-бұрап. Сол жерде бала Мұса назаланды, Жықты деп екi ағамды ыза болды. Қуатты бәрiнен де туған екен, Көтерiп ол Мұсаны алып ұрды. Жығыпты он алты балаларын, Сап болды балалары Мұртазаның. Сонда тұрды Мұхаммед-Ханафия, «Қылайын ол баланың өзiм жайын». Күрестi Ханафия менен Маһди бала, Бәрiн де ыза қылды Хақ Тағала. Жығарға Ханафияны таянғанда, Арыслан ұстай алды келе сала. Ханафияны айырып қоя бердi, Көп бала қайран болып қарап тұрды. Айырып Ханафияны қойғаннан соң, Ер Әли Маһдименен күреседi. Үш тартып Маһдидi ала алмайды, Не қылса да жас бала қозғалмайды. Арыслан үш тартқанда болмаған соң, Сол жерде Маһдиге ендi кезек бердi. Арыслан нәубет бердi сол арада, Жас бала қозғалмады ер Әлиге. Кезек нәубет берген соң ол балаға, Тiлейдi жәрдем бер деп бiр Аллаға. – Әуелi ұлық бабам Мұхаммед-дi, Ол Фатима, медет бер, анам, – дейдi. Тiлегенде медеттi берушi едiң, Жәрдем бер, хазiрет Әли, атам, – дейдi. Бұ сөздi Әли Арыслан естiдi ендi, Бұ сөздi естiген соң қайран болды. Белiнен қатты ұстап хазiрет Әли: – Жад еткен Пайғамбарды кiмсiң? – дейдi. – Туғанмын, атым – Маһди, Дариғадан, Арыслан атам – Әли жиһан кезген. Бұлардың бәрiн айтқан Дариға анам, Шығып едiм атамды iздеп шаһарымнан. Құдайдың құдiретiменен жаралғанмын, Бұ сөздiң бәрiн айтқан Дариға анам. – Бұ сөздi шын Дариға айтқан болса, Iздеген Шер Әли атаң менмiн. Баладан қысылғаннан ағады тер, – Мұнан да менi жұтсын бұл қара жер, Iздеген өз атама қолым тидi, Тiлейiн жерге жұтсын, Пәруардигар. Жүгiрiп қара тасқа бала жеттi, Әли Арыслан артынан ере кептi. Әлиден бала бұрын тасқа жетiп, Көтерiп қара тасқа енiп кеттi. Бәрi де осы жалған сұм жаралған, Жалғанда не бар дейсiң мұнан жаман. Хазiрет Әли көтерiп қара тасты, Сол тасты жерге ұрып талқан қылған. Көтерiп қара тасты Әли ұрған, Орнында шақпақтай тас һеш қалмаған. «Имам Маһди тiрi кеттi, әй, баба», – деп, Арыслан Пайғамбарға жылап барған. «Баламды қара тастан шығар», – дедi, Әлидiң жылағанын Құдай бiлдi. Хабар бердi Жәбiрейiлге: – Барып айт, – деп, Махшар күнi баласын көрер, – дедi. – Әлиге айт, наза болып жыламасын. Жәбiрейiл Пайғамбарға хабар бердi. – Иә, Әли, Құдайымнан хабар бiлдiм, Үшбу сөздi есiтiп бек қуандым. Имам Маһди Әлидiң баласы деп, Қуаныш қылып сол жерде хабар бердiм. Арыслан тақсыр Әли бұл бiр шерi, Жүредi ерлiкпенен күнi-түнi. Тажалға дұшпан болып шығар дейдi, Сол екен Маһдидiң тұрған жерi. Ол Әли – бұ дүниеде ердiң ерi, Дариғаға күресуге барған жерi. Дариғадан Маһдидiң туған жерi, Әлидiң баласынан айырылып қалған жерi. Бiр рауаятта: Маһди мен хазiрет Әлидiң күрескен жерi. Бiр кемпiрдiң бағында хазiрет Әлидiң балалары кеңес қылдылар: «Бiздер не хайла табармыз бұ Маһдидi атасы бiрлән күрестiрүрге?» Мәдинеде бiр кемпiр бар екен, аңар бармақшы болдылар. Хазiрет Әлидiң балалары шулап кемпiрге барды: «Атасы бiрлән баласын күрестiрүрге хайла табармысың?» – дейдiлер. Кемпiр айтты: «Бәлки, табылұр, сөйлеңiз», – дедi. Бұлар сөздiң әсiлiн уа һәм Маһдидi баласы екенiн, хазiрет Әлидi атасы екенiн тамам сөйлеп бiлдiрдiлер, бәд кемпiр бұларға айтты: «Ерте намаздан ол сабах әуелiнде бiздiң үйге келесiз, сонда тамашалар көресiз», – дедi. Хасен, Хұсайын, Мұхаммед-Ханафия ғайрылары: «Рази Алла Тағала анһу, құп болұр, хақын берермiз», – деп қайттылар. Бұ iстен сахабалардың бағзысына хабар бердiлер. Мин бағд кемпiр хайла қапшығын қолына алып, имам Маһдидiң пәтерiне келдi. Өтiрiк жерден жылаған болды: «Әй, ұғылым Маһди, сiздi бiр паһлуан жiгiт деп естiдiм. Менiм бағымда бiр алма ағашым бар едi. Һәр сабах әуелiнде бiр ұғыры алмасын ұғырлап кете-дүр. Сол ұғырыны тұтұп берсең, ұлық мархабатыңыздан олұр едi». Имам Маһди «құп болұр» дедi, «халден келсе көрелiк» дедi. Мин бағд кемпiр хазiрет Әлиге тағы да жығлап келдi, кейiдi: «Ей, Алланың Арысланы, менiм бағымда бiр алма ағашым бар едi. Һәр таң әуелiнде бiр ұғыры алмасын ұғырлап кете-дүр. Сол ұғырыны тұтұп берсең, ұлық мархабатыңыздан болұр едi», – дедi. Хазiрет Әли айтты: «Жылама, мама кiсi, иншалла, халден келсе тұтұп берейiн», – дедi. Мин бағд сабах әуелiнде хазiрет Әли кемпiрдiң бағына ұғыры тұтарға ақырын ғана келе жатыр. Екiншi тараптан имам Маһди ұғыры тұтам деп ақырын-ақырын келе жатса, һәр екiсi бiр-бiрiн көрiп, ұғыры санап бiр-бiрiне жабыстылар. Соңыра күресiп кеттiлер. Хазiрет Әлидiң балалары һәм сахабалар хабардар болып тұрғанлар. Һәммасы тамашаны көрдiлер. Таң атып сабах болды. Ерсе һәм халық бiр-бiрiн танып бiлгендей болды. Ерсе сол жерде имам Маһди: «Иә, Алла, иә, Расул Алла, иә, хазiрет Әли, медет», – деп көтерiп алып ұрмақшы болып едi. Хазiрет Әли: «Атаң Әлимiн мен», – дедi. «Разымын, ұялма» десе де болмады, ұялып қашты. Хазiрет Әли артындан қуды. Маһди бiр тасқа жеттi, жер жұтарға Алла Тағаладан тiледi. Тiлеуi қабыл болды, ол тасты көтерiп, тастың астына ғайып олды. Хазiрет Әли ол тасты парша-парша қылды – Маһдидi таппады. Хазiрет Әли хазiрет Расулға жығлап келдi: «Маһдиден айырылып қалдық», – дедi. Ерсе дәрхал Жәбiрейiл әләйһиссалам хабар келтiрдi Алла Тағала тарапындан: «Жыламасын, сабыр етсiн. Қиямет күн көрер бiр уақыт ақырзаман олұр. Сол уақытта йәжүж-мәжүж шығар, һәм Дәджал шығар, һәм сол уақытта көктен Иса әләйһиссалам жерге жетер мақұлықтарға хүкiм етерге. Сол уақытта имам Маһди шығып Айса әләйһиссаламға қызмет етiп, йәжүж-мәжүждi һәлак етер, һәм Дәджалды хараб етер». Бұ хабарды естiп хазiрет Әли сабыр етiп, шат олды, көп шүкiранлар қылды. Сұрақ-жапа көрсетпей һешбiр жанға, Ғұмыр тiлең император ағзамға. Әдiл екен, жарандар, көресiң ғой, Қол көтерiп қылыңыз қайыр дұға. Бихамдулла, кiтабым болды тамам, Бар ма екен бұ дүниеде менен жаман. Оқығандар, бiр дұға қылып қойың, Нәсiп етсiн бiзге де бақи иман. Мың да сегiз жүз де тоқсан жетi, Жылым – мешiн, ендi келдi алпыс екi. Бұ кiтапты сәрсенбi күн тамам қылдым, Бейсенбi, бiрiншi майға ендi. Сұрасаң, городымыз – Жалутраски, Туған жерiм, сұрасаң – Синғуласки. Мәулекей Жұмашов мархум қолым қойдым, Тұрған жерiм – Манжилде Туменаски.

First, let me speak in the name of Bismillah, A person born from a mother will not die. Before I die, let me tell a tale, Every soul will die, including parents. If you serve and obey in this world, You will find faith in the afterlife when you die. One day, the Prophet consulted with God’s friend in Medina, In the city of Khatyran, there was a girl, Gathering all the cities nearby. When it was heard that there was a strong girl in Khatyran, It reached the ears of Ali Arslan. One day, the girl Dariqa spoke, Sitting in her palace, she spoke a lot. “God has given me great strength, Who can defeat me in this world?” – she said. From these words, Ali Arslan learned, He stood up, feeling pride. Wishing to wrestle with this girl, He sought permission from the Prophet. – Peace be upon you, my Prophet, In Khatyran, a girl has defeated everyone. I would go to wrestle with that girl, If you grant us permission. The Creator, our one God, We will see the earth's narrowness on the Day of Judgment. After hearing these words from Dariqa, I could not stay in Medina with patience. – I will step forward, step by step, I heard that girl is a foolish Jew. Until death, her bones will be marked, If you fall, seek out a woman. – I have received the name Duldul from God, I received a blessing from you when I was seven. God has a promise for me, I am called the Lion of God. In every wonderful deed of God, Everyone will be punished for their sins. Bless me, O my lord, I am a stranger, I have entered the river of reliance. The Prophet raised his hands and blessed, Arslan stood up saying, “Yes, God.” Taking Abdullah Khanbar with him, He slowly set off towards the qibla. With him was Khanbar Baba, his companion, They entrusted their souls to one God. Loading armor and weapons onto Duldul, He set off, facing the qibla. For ninety days, he traveled towards the qibla, He came close to the city of Khatyran. As he approached the edge of the land, A guard saw him looking. After seeing him, the guard came running, He bowed and greeted Ali. After greeting and coming closer, Ali the hero accepted his greeting. – In this world, I am a person who has traveled, We have met here, my dear. It has been three months since we set out, Which city is this, tell me? – My God created every living being, He created the sun and moon by decree. In the world, there is a wealth beyond others, This Khatyran city is it, if you know its essence. – I have come here by God’s will to meet a man like you, My city is three months away. I had set out from my city, Is there a girl named Dariqa in your city? – Oh, young man, I ask you about your matter, I have seen Dariqa, her face is red. Though she is a girl, no one can compare, Dariqa is the only daughter of the king. God made Dariqa a girl, Though she is a girl, she is greater than a man. Here, the people of the cities Stand under Dariqa’s command. Ali the hero spoke to that young man, Khanbar the poor was with him. – I have come specifically to wrestle, If Dariqa is here, call her. – You have met us in the wilderness, There is no one else here but you. Let’s inform Dariqa, What is your name, tell us. – Tell her, my name is Hazret Ali, My grandfather’s name is Muhammad the True Messenger. Send greetings to Dariqa, let her come here, If she is to wrestle with me. The messengers learned that it was Ali, They informed Dariqa. – A wrestler named Ali has come, Wearing green clothes and a black horse, they said. Dariqa was sitting, combing her hair, She placed her fortune, blessed by God. Looking around, she came out, With a golden comb stuck in her forehead. Ali stood outside, announcing, Having come searching from three months in Medina. “Trusting in God’s power,” he said, He stood patiently on the battlefield. The Creator, the God of all beings, There will be no one as beautiful in this world. Seeing Dariqa, he came to her in anger, Ali could not hold back. – I have come, if you see my appearance, Dariqa’s heart beats fast. – You have wandered the streets without permission, Oh, young man, tell me your name, who are you? – she said. – If you ask, my name is Ali Arslan, Many enemies fear me when I show my wrath. If you are Dariqa, do not speak ill, If I get angry, you will perish too. Do not speak too much to a man like me, After death, we will enter the earth. If you wish to wrestle, Step into the known field, the battlefield. My land is three months away, This city, girl Dariqa, is your land. Come without regret, come boldly, Let me see your strength now. From the palace, Dariqa saw his face, She now entered her palace gracefully. Seeking help from God and the Prophet, Arslan returned to the battlefield. They also heard the name of Ali, The many powers given to Ali by God. After learning of Ali, All of Dariqa’s people gathered. There, the people of the city all came, They saw Ali on the battlefield. They brought Dariqa, seated on a golden carpet, Forty young men brought her. Dariqa wore golden shoes, They brought various fruits to the battlefield. Everything she wore was silk, She would have a great struggle with Ali. Everyone saw Ali, Arslan Ali came from Shahimardan. Khanbar gave Duldul to a servant, He proudly reached the battlefield. The girl came to see her grandfather, She spread a silk carpet on the battlefield. To give this path to Dariqa, She scattered gold and silver from where she came. Ali went to the battlefield to wrestle, A million Jews gathered. They seated the girl on a golden throne, They brought forty wrestlers to the battlefield. In the field, they made a golden ring for the race, When they wrestled, the people stood in a circle. They gathered to see the spectacle, The Jews stood separately. Dariqa was released, Ali approached her confidently. To calm Dariqa’s heart, Ali Arslan released his power. The girl was coming forward, She hugged him tightly around the waist. “Indeed, God,” said Ali Arslan, Dariqa approached, releasing her power. He could not lift her as before, They took turns trying to throw each other. Seeing Dariqa’s strength, Arslan prayed to one God. Arslan prayed to one God, Their dust rose high. If I can defeat this girl, I would not care about coming here. The Creator, the God of all beings, There will be no struggle like this in the world. For fourteen days, the world was covered in dust, They wrestled for fourteen days. The Creator, the God of all beings, Ali saw much hardship from this girl. For fourteen days, the dawn turned yellow, At that time, Ali lost his strength. At that time, Ali Arslan was in distress, In the grave, the wicked will suffer punishment. Worried, looking around, His prayers for fourteen days were all missed. Ali was sweating from the struggle, “Let the earth swallow me too.” – My prayers for fourteen days are all missed, Let me perform my prayers, grant me permission. O God, help me with my tongue, Who will contest, young men, for the sake of the brave. – Instead of praying for fourteen days, Let me go and eat. Releasing Ali Arslan, The girl left like a swan. After releasing Dariqa, Hazret Ali came to a high mountain. Arslan released Dariqa, The girl went to her city like a swan. The servants had prepared, He ate a hundred sheep and bread at one meal. Hazret Ali came to a high mountain, He came and took ablution from a spring. After completing his prayers for fourteen days, He now prayed to God, crying. – I have prayed, O Creator, only to You, I sit alone in the wilderness. In the world, you called me “Arslan,” Do not disgrace this girl, O God. You brought me to this place, O Mighty One, You have made her condition better than mine. When I return to Medina, what will I say, The Prophet told me not to go. He said, “Do not go,” Muhammad said, Wrestling with Dariqa has become a duty. In this world, you have given me the name Arslan, Please grant me help, O Almighty. Arslan prays to one God: – Omar, Osman, what will I say to the king? If I go to Medina now, What will I say to about thirty thousand companions? Ali Arslan prayed to God, His prayer was accepted by the Truth. “Do not be upset, keep wrestling with this girl,” Thus, a message was sent from the heavens. Gabriel came down from the heavens, He stood forty steps away. After hearing the news from Gabriel, Arslan stood up saying, “Yes, God.” “Indeed, God,” he stood up from his place, He slowly returned to the battlefield again. When he reached the battlefield, He was empowered and wrestled. Ali stood alone on the battlefield, The girl came like a swan from her city. Having rested, refreshed, and beautified, Dariqa came to wrestle with Ali. Ali stepped forward, stomping his feet, In this world, who can escape from a man like me? Arslan said, “Yes, God,” and took her, Lifting Dariqa from where he saw her. Friends, if you listen, here they come, A wonderful gathering has gathered. Spinning around, At one moment, he struck, saying “Yes, God.” It was one God who gave strength to Ali, Everyone was amazed to see this. While Arslan was sitting on his chest, Dariqa spoke. – Ali, you are not stronger than me, Your deeds have pleased God. You have defeated us in this battlefield, There is no equal to you in this world. Hazret Ali defeated Dariqa, Everyone watched in amazement. Countless Jews entered the faith, They built mosques and madrasas. For forty days, they taught religion in this city, Many Jews kept their faith pure. After marrying Dariqa, The time for Ali to return was near. – Let me tell you, girl Dariqa, one word, If you are pregnant, have a son or a daughter. If it is a girl, you will name her, If it is a boy, name him “Imam Mahdi.” Hero Ali returned to Medina, The time for the child to be born has come. When the moon was full, Dariqa gave birth, A boy was born, shining like the moon and sun. They named the child Mahdi, This child was honored by all beings. – Now I will teach this child, This child has reached the age to learn. He said, “The bridge will be narrow on the Day of Judgment, “Pray five times,” he said. Holding his son’s hand, He took him to the madrasa. He took him to the teacher, Praying to learn from God. After studying for several years, he became a teacher, The boy returned home to his mother. Mahdi then returned home, He became immersed in the pleasures of the world. While playing and having fun, He reached the old woman who was kneading dough. Now Mahdi comes playing, The old woman was baking bread in an oven. He approached that old woman, Mahdi came out teasing her. The old woman stood up, The boy did not leave her side. – His father is gone, a miserable orphan, What have I done to be mocked so much? – she said. The boy listened to these words, – Who was my grandfather, tell me, – he said, Oh, old woman, I liked your words, Find out who my grandfather was! – he said. – The God who created us all, Let me tell you, oh boy, listen well. After you, Dariqa remained, Your grandfather left on a journey to Medina. After hearing these words, he walked away, He now walks down the street. As he walked towards his house, He encountered many children playing. He came and played with the many children, The many children were amazed at his game. As the children bumped into each other, He came and caused a commotion among them. One child, after hearing, spoke, He said many bad words at that moment. – His grandfather was also such a naughty one, When he came, he did not behave, – they said. Now Mahdi prays to one God, The heart of a person is never satisfied in this world. – I have a mother, my grandfather is dead, I am an orphan, Find out where my grandfather is! The boy said: – Do not pressure me from here, Do not take away my hope from this poor soul. I heard that your grandfather is alive, Go, if you do not know, ask Dariqa. Now Mahdi listened and walked away, He returned home, grieving and crying. After seeing her son cry, – Why are you crying so much, my son? – she said. The boy said: – O merciful mother, I want to go on a journey to the wilderness. I heard that my grandfather is alive, Tell me where he is! Is there any child like us who is an orphan? Dariqa, upon hearing this, became sorrowful. “Oh my, what enemy has said this?” – she cried, Dariqa sat at home, lamenting. – Now I cannot play and laugh with the children, I cannot stay in this city anymore. Let me go, I cannot stay here, Whatever I do, I cannot remain here. God has started this journey, Mahdi speaks, his heart restless. Let this boy not remain after knowing, Dariqa cried as she showed him the way. Dariqa was in a state of distress, – Oh, my son, listen to my words. Let God guide you on the right path, Your first noble grandfather is the True Prophet. Your first noble ancestor is Muhammad, Arslan, he is your grandfather, – she said. Send greetings to Medina if you go, We send greetings from the orphan to your grandfather, – she said. Your grandfather is the beloved of God, the True Prophet, God loves thirty thousand companions. Abu Bakr Siddiq, Omar, Osman – Your grandfather’s companions, the king. Your noble mother is the first Fatima, Hasan and Husayn are your brothers, The Prophet’s wife, Bibi Khadija, All are in the city of Medina. – I do not know what will happen to me on this journey, I have not served you now. If I cannot return from this journey, Forgive me, my right is for the poor. After hearing his son’s words, Dariqa gathered all her people. “I have entrusted you to God, my son,” – she said, She breastfed him with both her breasts. Dariqa cried and lamented, She thanked God for what He had given. Taking the staff given by Khidr, She slowly walked into the wilderness. For several days, she traveled in the wilderness, After a while, she was alone, walking a lot. As she walked alone in the wilderness, She encountered a caravan of ten camels. The caravan of ten camels came close, The boy also walked towards the caravan. With a staff in hand, he walked on foot, He came and greeted the caravan: – Peace be upon you, oh brothers! The caravan received his greeting. – You have no companion, you are walking alone, Why are you wandering, boy? – they said. – May God not bring sorrow upon you, May Khidr be your companion. I have no grandfather, my mother is gone, I am an orphan, I am going to the city of Medina. The caravan of ten camels came close, The boy was blessed by that caravan. They thought he was a lost child of the land, They let him ride on one camel. The boy said: – Where are you going on this journey? You have let me ride, oh brothers, on your camel. The caravan said: – Oh boy, our path is one, We are going, oh boy, to the city of Sham. This caravan traveled for sixty days, A huge snake came like a mountain. As the caravan approached, It wrapped them all with its tail. Imam Mahdi stood in amazement, The caravans cried out in distress. Many caravans cried out for God’s sake, They prayed fervently to God. Mahdi said: – Do not cry, my brothers, It is the will of God that this happened. Be patient, I will go to that snake, May your prayers be accepted. Imam Mahdi approached the snake, He took the staff given by Khidr in his hand. “Indeed, God,” he said, and struck the snake, That snake split into seventy pieces. The caravan passed safely from the snake, At one time, they reached near the city of Sham. The children of the nobles in the city Came and took Mahdi away, playing with him. Imam Mahdi stayed in that city for a while, He played and laughed with the children in the city. Without a companion, he walked alone, He set off again from the city of Sham. Again, he set off alone, In this world, the lonely are not seen much. After walking for sixty days, He saw a city shimmering in the distance. Imam Mahdi approached that city, He was very hungry and exhausted. “I have no food to eat, Give strength to this orphan, O God,” he said. That city appeared to him, Imam Mahdi walked towards it. When he was exhausted and his eyes were dim, Imam Mahdi reached that city. Imam Mahdi came to that city again, He saw many children playing there. As the children saw Mahdi coming, They all rushed towards him, shouting. God kept him safe and sound, He came to this city protected by God. After all the children gathered around him, Imam Mahdi greeted the children. Many children came to Mahdi, This boy barely reached the city. The children of the nobles and the chiefs Brought Mahdi home with them. They treated him with kindness, He played with the children every day. One day, greeting the children, He decided to go to Medina. He left Egypt and continued on, Many children greeted him as he left. The children greeted him and said, “We entrust you to one God,” they said. Imam Mahdi walked for two months in the wilderness, The staff given by Khidr in his right hand. Entrusting his safety to one God, He arrived in Medina in sixty days. No one knew Mahdi, He walked unnoticed for a few days in Medina. At night, he took shelter in a corner house, He would go out at dawn to the gate. One day, Mahdi the hero stepped into the street, This poor one had traveled the world in his youth. “I will now find my grandfather,” he said, He wandered around Medina. The Prophet was taking ablution, Imam Mahdi clasped his hands and greeted him. Imam Mahdi greeted and passed by, The Prophet looked at him and saw him. “He is a truly radiant and noble child,” he said, The Prophet looked back at him. He entered from the middle of the street, He saw a large gathering of people. He did not know what the gathering was for, He also joined the many people there. They were wrestling, Ali Arslan was wrestling with his seventeen children. The eighteenth child stood up, The children watched the wrestling. When they threw each other down, they became spirited, Imam Mahdi felt shy. Ali noticed the boy’s shyness, He wondered why he was shy. – Oh boy, why are you shy while watching? Do you want to wrestle? – he asked. Imam Mahdi stood up to wrestle, – Let me wrestle, my lord, grant me permission, – he said. The boy did not know it was Ali, He flexed his arms and ran. At that moment, Hasan the hero stood up, Mahdi ran towards him. Running up, Mahdi struck Hasan, The children were amazed at the boy. Husayn stood up, becoming spirited again, He ran up and grabbed Mahdi by the waist. Imam Mahdi threw him down again, twisting. At that moment, the boy Musa became upset, He was angry that his two brothers were thrown down. He was born stronger than all, He lifted Musa and struck him down. He threw down sixteen of the children, The children of Murtaza were all defeated. Then Muhammad-Hanafiya stood up, “I will deal with that boy myself.” Hanafiya wrestled with Mahdi, God made them all angry. When he tried to throw Hanafiya down, Arslan caught him as he came. He released Hanafiya, Many children stood amazed, watching. After releasing Hanafiya, Ali wrestled with Mahdi. Three times, Ali could not throw him down, No matter what, the young boy did not move. When Arslan could not throw him down, He now gave Mahdi his turn. Arslan gave him a chance at that moment, The young boy did not move against Ali. After giving him a turn, He prayed to one God for help. – First, my noble grandfather Muhammad, He is Fatima, grant me help, mother, – he said. When he prayed for help, “Help me, Hazret Ali, my grandfather,” he said. Ali Arslan heard these words now, After hearing these words, he was amazed. Holding him tightly by the waist, Hazret Ali said: – Who do you remember from the Prophet? – he asked. – I was born, my name is Mahdi, from Dariqa, Arslan my grandfather is Ali, who traveled the world. All these words were told by my mother Dariqa, I set out to find my grandfather from my city. By the will of God, I was created, All these words were told by my mother Dariqa. – If these words were truly said by Dariqa, I am the one who sought Sher Ali, your grandfather. Sweating from embarrassment, the boy said, – Let the earth swallow me too, I have reached my grandfather, I pray that the earth swallows me, O Creator. The boy ran to the black stone, Ali Arslan followed him. The boy reached the stone before Ali, He lifted the black stone and disappeared beneath it. All of this world is a false creation, What can you say is worse than this? Hazret Ali lifted the black stone, He smashed that stone to pieces. Lifting the black stone, Ali struck it, There was not a single piece left of that stone. “Imam Mahdi has disappeared, oh grandfather,” Arslan cried to the Prophet. “Bring my child out from the black stone,” he said, God knew Ali was crying. He informed Gabriel: – Go and tell him, – he said, On the Day of Resurrection, he will see his child, – he said. – Tell Ali not to cry out of grief. Gabriel brought the message to the Prophet. – Yes, Ali, I received news from my God, Hearing this message, I was very happy. Imam Mahdi is said to be the son of Ali, I brought this news with joy. Arslan, my lord, this is a sorrow, He walks with bravery day and night. They say he will be an enemy to the Dajjal, That is where Mahdi will stand. He is Ali, the greatest of men in this world, He went to wrestle with Dariqa. From Dariqa, Mahdi was born, He is the place where Ali lost his child. In one narration: The place where Mahdi and Hazret Ali wrestled. In the garden of an old woman, Hazret Ali’s children conspired: “What trick can we find to make Mahdi wrestle with his grandfather?” There was an old woman in Medina, they intended to go to her. Hazret Ali’s children rushed to the old woman: “Can you find a way to make the grandfather wrestle with the child?” – they asked. The old woman said: “Perhaps, I can find a way, speak,” – she said. They explained the essence of the matter and that Mahdi is the child, and Hazret Ali is the grandfather, and the old woman said to them: “Come to our house early in the morning, you will see a spectacle,” – she said. Hasan, Husayn, Muhammad-Hanafiya and others said: “May Allah be pleased with him, it will be good, we will grant the right,” – and they returned. After this, they informed some of the companions. The old woman took a bag of tricks in her hand and went to Imam Mahdi’s dwelling. She pretended to cry from the ground: “Oh, my son Mahdi, I heard you are a strong young man. I have an apple tree in my garden. Every morning, a young one steals an apple. If you could catch that young one, it would be a great favor.” Imam Mahdi said, “It will be done,” he said, “if I can catch him, we will see.” The old woman went to Hazret Ali again, crying: “Oh, Lion of God, I have an apple tree in my garden. Every morning, a young one steals an apple. If you could catch that young one, it would be a great favor,” – she said. Hazret Ali said: “Do not cry, old woman, God willing, if I can catch him, I will.” The next morning, Hazret Ali quietly approached the old woman’s garden to catch the young one. On the other side, Imam Mahdi was also quietly approaching to catch the young one, and when they saw each other, they clung to each other. Then they began to wrestle. Hazret Ali’s children and the companions were informed. They all witnessed the spectacle. Dawn broke, and it was morning. When the sun rose, the people recognized each other. In the morning, Imam Mahdi said: “O God, O Messenger of God, O Hazret Ali, help me,” and he tried to lift him. Hazret Ali said: “I am your father Ali,” – he said. “I am ashamed, I cannot do it,” he said, and he ran away. Hazret Ali chased after him. Mahdi reached a stone, and he prayed to God to let him sink into the earth. His prayer was accepted, and he lifted the stone and disappeared beneath it. Hazret Ali smashed that stone into pieces – he could not find Mahdi. Hazret Ali went to the Prophet: “We have lost Mahdi,” – he said. Immediately, Gabriel came with a message from God: “Do not cry, be patient. On the Day of Judgment, there will come a time of the end. At that time, Gog and Magog will emerge, and the Dajjal will appear, and at that time, Jesus will descend from the heavens to rule over the creatures. At that time, Imam Mahdi will rise and serve Jesus, and he will destroy Gog and Magog, and he will defeat the Dajjal.” After hearing this news, Hazret Ali was patient, became joyful, and expressed much gratitude. Do not show any suffering to anyone, May you live long, O great emperor. He is just, you will see, people, Raise your hands and make a good prayer. Thanks to God, my book is complete, Is there anyone worse than me in this world? Those who read, say a prayer, May we also be granted eternal faith. One thousand eight hundred and ninety-seven, My year is the monkey, now sixty-two has come. I finished this book on Wednesday, On Thursday, the first of May. If you ask, our city is Jalutraske, My birthplace, if you ask, is Singulaske. I signed with the hand of my master Jumashov, My residence is in Manzhil, Tumenaske.