Kazakh
Алдасай ауылының өспеуі жайлы
Жомарт батыр жаугершілікте көз жұмады. Ата-салт бойынша «жесір ерден кетсе де елден кетпек емес, аға өлсе – іні мұра», ел ақсақалдарының ұйғарымы бойынша қайнысы Алдасайға некеленді.
Алдасай – өзіне бөлген еншілі малының жайына бас ауыртқаннан гөрі мергендік пен саятшылыққа құмар, мінезі шапшаң, еркіндеу жүріп-тұратын адам. Бірде аң аулап келсе, жеңгелей алған әйелі Ақсұқсыр ақ балтырын көсіле көрсетіп, жарқырап ұршық иіріп отыр.
– Пай, пай, балтырың қандай аппақ!
– Бұл балтырға талайлар қызыққан…
Ақсұқсырдың бұл сөзі өр мінезді жігіттің жүрегін шоқтай күйдірді.
– Адал деп тамсанғаным, талайлар дәмін татып көрген шалап па еді, талақ-талақ! Тулап үйінен шыға жөнелген Алдасай райынан қайтпады. «Айттым – бітті, кестім – үзілді» деді.
Алғашқы қосағынан өлідей, кейінгі қосағынан тірідей айырылып, жазықсыз жәбірленген Ақсұқсыр, жаны күйіп қарғанған екен дейді:
«Алдасай, ауылыңда жүз жігітің болмасын,
Жүзге жеткізем десең де, толмасын!»
Қасиетті әйелдің наласына қалды ма, қаралай күйген қарғыстың зарпы ма, Алдасай ауылы өспеген ауыл дейді айтқыштар.