Сары бел (І нұсқа)

Бір ауылда жасы тоқсаннан асқан бір қария болыпты. Ауыл адамдары бұл қарияны қадір тұтып, үнемі алдына барып аман- сәлем жасап, амандық сұрап тұрады екен. Бір жолы ауыл ағалары барып көңілін сұрап: – Ақсақал, хал-жайыңыз қалай? – дегенде, төсегінде жантайып жатқан ол басын көтеріп: – Е, қарғаларым-ай, Кәрілік келіп қалды кезіменен, Қарайды келін жаман көзіменен. Қолындағы көсеумен ұрмаса да, Ұрғандай боп кетеді сөзіменен, – депті де, төсегінің іргесінде сүйеулі тұрған домбырасын алып: – Жастықтың жалыны қайтқан, кәріліктің қарымы батқан, сарғайып сары белде отырғаным. Ал тыңдаңдар, – депті де домбырасынан бір түрлі мұңлы, күмбірлі күй төгіпті. Сонан «Сары бел» атты күй тарапты. Бұл күйді кей білетіндер Отарбай Дүйсекеұлының қартайғанда шығарған күйі деседі.

In a village, there lived an old man who was over ninety years old. The villagers respected this elder and would often come to greet him and inquire about his well-being. One day, the village elders visited to check on him: – Elder, how are you? – they asked. He lifted his head from his bed and replied: – Oh, my crows, Old age has come with its time, The daughter-in-law looks at me with disdain. Even if she doesn’t hit me with the ladle, Her words strike me as if I’ve been hit, – he said, and then took his dombra, which was leaning against the edge of his bed: – The flame of youth has faded, the grip of old age has taken hold, I am sitting in the yellowing yellow plain. Now listen, – he said, and played a melancholic, resonant tune on his dombra. Thus, the tune called "Sary Bel" spread. Some who know this tune say it was composed by Otarbay Duysekuly in his old age.