Шұбар киік (ІІ нұсқа)

Ертеде несібесін түзден терген бір аңшы болыпты. Бір күні аң аулап жүріп, шұбар киікке ұшырасады. Жас лақтаған, желіні жер сызған киік екен, бірақ аң деген көзің құрты емес пе, аңшы «сенде жазық жоқ, менде азық жоқ» дейді де, садағын кезенеді. Осы кезде шұбар киікке тіл бітіп: – Ей, Сұрмерген, мені атпа. Әлі бауырын көтермеген егіз лағым бар еді. Жүрегім елжіреп, желінім дертіп келеді. Сен маған мұрсат бер, сол лақтарымды тойғыза бір емізіп, соңғы рет бауырыма алып, мауқымды басқан соң өзіңе қайтып келейін, – дейді. Аңшы ойланып қалады. Нанбайын десе адамша сөйлеп тұр, нанайын десе басқа кепіл болар ештеңе жоқ. – Мен сені атпай жіберер едім, бірақ қайтып келетініңе кім кепіл болады? – дейді аңшы. Осы сөздің айтылуы мұң екен, аспан шарт етіп, найзағай жарқ етіп, жерге Мұхаммед пайғамбар түседі де: – Мен кепіл боламын! – дейді. Мұнан соң аңшы киікті босатады. Кепілдікке келген Мұхаммед пайғамбар жанында, енді аңшы лақтарын емізуге кеткен киіктің қайтып оралуын күтеді. Арада біраз уақыт өтеді. Күт батуға айналады. Сол кезде аңшы таңырқап, Мұхаммед пайғамбарға тіл қатады: – Сіз мені бұйырған ризығымнан қақтыңыз-ау, киік опасыз болды! – депті. Сонда Мұхаммед: – Сабыр ет, аңшым, он сегіз мың ғаламда мені ешкім алдаған емес! – депті. Осы сөзді Мұхаммедтің айтқаны сол екен, таңы жарқырап шұбар киік те жетіпті дейді. Бұл оқиғаны естіген күйші домбырасына келтіріп күй тартса керек.

Once upon a time, there was a hunter who earned his livelihood from the wild. One day, while hunting, he came across a spotted deer. It was a young doe with a belly dragging on the ground, but isn't the hunter's eye always hungry for prey? He thought, "You have no fault, and I have no food," and he drew his bow. At that moment, the spotted deer spoke: – Hey, Gray Hunter, do not shoot me. I have twin kids that have not yet been weaned. My heart is aching, and my udder is swelling. Give me a chance to nurse my kids one last time, and after I take them to my side and quench my longing, I will return to you, – it said. The hunter fell into thought. If he didn't believe it, it was speaking like a human; if he did believe it, there was no guarantee. – I would let you go without shooting, but who will guarantee that you will return? – said the hunter. As soon as these words were spoken, the sky thundered, lightning flashed, and the Prophet Muhammad descended to the earth and said: – I will be the guarantor! – he declared. After this, the hunter released the deer. The Prophet Muhammad, who had come as a guarantor, stayed beside him, and now the hunter waited for the deer to return after nursing its kids. Some time passed. The wait began to feel burdensome. At that moment, the hunter, astonished, spoke to the Prophet Muhammad: – You have deprived me of my destined sustenance; the deer has been unfaithful! – he said. Then Muhammad replied: – Be patient, my hunter; no one in the eighteen thousand worlds has ever deceived me! – he said. As soon as Muhammad said these words, the dawn brightened, and the spotted deer arrived. It is said that upon hearing this story, the bard played a tune on his dombra.