Тепеңкөк (ІІ нұсқа)

Астындағы жалғыз атынан басқа маңдайында әке де, шеше де, бауыр да, туыс та, мал-мүлік те жоқ бір кедей жігіт бір ұлан- асыр тойда тепеңкөк жүйрігін бәйгеге қосады. Бәйгеден келер аттардың жолын тосып, ол дөң басына шығып отырады да, домбырасын шерте жөнеледі: «Терлігінен тер кешпеген Тепеңкөгім, алыс жолдан алқынбай жет мәреге. Ешкімім жоқ шабысыңды қостайтұғын қиқулап, дем беретін демің біткен сәтінде. Тек өзіңде бар үмітім! Домбырамның үні жетсе құлағыңа, бәлкім ұшқыр қанат бітер тұяғыңа». Күй сарынын естіген Тепеңкөктің бойына тың күш құйылып, не байлардың саңлақ сәйгүліктерін шаң қаптырып, жарыста жалғыз қара боп келген екен дейді.

A poor young man, with nothing on his forehead but a single horse beneath him—no father, no mother, no siblings, no relatives, no property—enters his swift horse, Tepenkok, into a grand race. Waiting for the returning horses, he climbs to the top of the hill and begins to play his dombra: “My Tepenkok, who has never sweated from toil, reach the finish line without panting from the long journey. In the moment when your strength is about to fade, I have no one to cheer you on and support your gallop. Only you hold my hope! If the sound of my dombra reaches your ears, perhaps wings will sprout from your hooves.” Hearing the melody, a new strength surged through Tepenkok, and it is said that he left the noble horses of the rich in the dust, arriving alone in the race.