Нар идірген (ІІ нұсқа

Баяғыда бір шал мен оның жалғыз қызы болыпты. Олардың күн көретіні де жалғыз нар екен: ішсе асы, мінсе көлігі. Күндердің күнінде сауып отырған түйесінің ботасы өліп қап, қызы мен әкесі ас-сусыз қалады. Үйлерінде үнем жоқ, аштан өлуге айналады, шал не істерін білмей қатты қапаланады. Ақылды қызы оны жұбатып: «Әке, қайғыра берме, Құдайдың бір жақсылығы бар шығар, шыдай тұрайық», – дейді екен. Сол айтқан сөзін естігендей күн сәскеге көтеріле кедейдің үйіне екі жолаушы келіп түсіпті. Келген ақсақал қарт кісі де, жанындағы жас жігіт те домбырашы болып шығады. Қыздың әкесі өзегі талып, өлімнің аз-ақ алдында отырған жайын қонақтарына айтып беріпті. Қарт домбырашы екі сөзге келмей «қызыңды маған қисаң, нарыңды ботасыз-ақ иітіп беремін» деген. Бұл сөзді әкесі қызына келіп айтады. Сонда қызы: «Бетін қайтарма, әке. Әуелі түйені идірсін, қалғанын көре жатармыз» дейді. Күйші қызға: «Қарағым, көнегіңді алып барып, желінін ұстап дайын отыр» деп, домбырасының құлақ күйін келтіреді. Сосын түйенің жанына барып тарта жөнелгенде, домбыра «қос, қос» деп сөйлеп қоя береді. Бір кезде қыз түйе иіп, емшегіне сүт келе бастағанын байқайды, бірақ шалға тигісі келмеген ол, сүті ағып кетпесін деп үрпісін саусағымен қысып ұстап отырады. «Қалай?» деп ымдаған қарияға әлі сүт келген жоқ деп ымдайды, қыздың жайын қабағынан ұққан жігіт домбырасын алып, енді ол тарта жөнеледі. Сол кезде сүт қысқан желінді қоя беріп еді, сүт көнекке сауылдап төгіле бастады. Қарт домбырашы бұған аң-таң қалады. Отағасы өзінің берген уәдесін орындап нарды иіткен жігітке қызын береді. Сол түйенің сүтін азық етіп, әкесі, қызы, күйеу баласы үшеуі ештемеден тарықпай көзін сатып ешкімге телмірмей, көңілі де, қарыны да тоқ болып өтіпті деседі.

Once upon a time, there was an old man and his only daughter. Their means of living was a single camel: it provided them food when they drank its milk and served as their transport. One day, the calf of the camel they were milking died, leaving the father and daughter without food. With nothing in their home, they were on the verge of starving, and the old man was deeply distressed, not knowing what to do. His wise daughter comforted him, saying, "Father, do not grieve. There must be some kindness from God; let us be patient." As if hearing her words, two travelers arrived at the poor man's house around midday. The elder among them was an old man, and the young man beside him turned out to be a musician. The father, on the brink of death from hunger, shared his plight with his guests. Without hesitation, the old musician said, "If you give me your daughter, I will make your camel produce milk again." The father conveyed this to his daughter. She replied, "Do not refuse him, father. Let him first make the camel produce milk, and we will see what happens next." The musician told the girl, "My dear, take the milk pail and hold the udder steady." He then tuned his dombra. After that, he went to the camel and began to play, and the dombra started to speak, saying "two, two." At one point, the girl noticed that the camel was producing milk, but not wanting to disturb her father, she pinched the udder with her finger to prevent the milk from flowing out. When the old man gestured to her, asking how it was going, she signaled back that no milk had come yet. The young man, understanding the situation from her expression, took the dombra and began to play again. At that moment, when she released the udder, the milk began to pour into the pail. The old musician was astonished by this. The head of the household fulfilled his promise and gave his daughter to the young man who had made the camel produce milk. They say that with the milk of that camel as their sustenance, the father, daughter, and son-in-law lived without wanting for anything, not having to beg anyone, and both their hearts and stomachs were full.