Шал бүркіт

Ертеде бір қазақтың жанында жақсы көретін, қасқыр мен түлкіге найзағайдай түсетін аңшы бүркіті болыпты. Ол көп жыл өмір сүріп, ақырында қартайып аңшылыққа жарамайды. Оның қанат жүні сиреп, құйрығының қауырсындары түсіп, ұша алмай, ұшса қайтып жерге қона алмай қатты қиыншылық көреді. Бір күні аспанда өте жоғары самғап ұшып, содан жерге жақындап келіп, жалбарына аянышты ысқырық үн шығарады да, бірақ қонбайды. Ол солай әбден күш-қуаты біткенше ұшып тастай құлдырап жерге түседі. Құстардың қалықтап түсуіне көмектесетін құйрық қауырсынынан жұрдай болған қарт бүркіт өлімге душар болады. Оның аянышты шаңқылын естіген иесі үйінен жүгіріп шығады. Өлім халінде жатқан бүркітке ол ешқандай айла көмек көрсете алмайды, бірақ көп уақытқа дейін есінен де шығармайды.

Once upon a time, there was a hunter eagle that belonged to a Kazakh, which would strike like lightning at wolves and foxes. It lived for many years, but eventually grew old and became unfit for hunting. Its wing feathers thinned, the feathers of its tail fell out, and it suffered greatly, unable to fly or, if it did, unable to land back on the ground. One day, it soared very high in the sky, then came close to the ground, letting out a pitiful cry, but did not land. It continued to fly until it completely exhausted its strength and fell to the ground. The old eagle, devoid of the tail feathers that help birds glide down, faced death. Hearing its mournful cry, its owner rushed out of the house. He could not offer any help to the eagle, which was on the brink of death, but he would not forget it for a long time.