Бейжін сары

Ертеде малмен ғана күн өткізген қазақ халқы тіршілікке қажетті басқадай заттарды алу үшін басқа елдермен сауда-саттық жасап тұрған. Басқа елдерге малдардың даяр өнімдерін бергенде ол елдерден әртүрлі бұл шай, қант сияқты заттар алған. Сондай сауда-саттық жүргізген қалаларының бірі Бейжін (Пекин) болса керек. Бейжінге дейін түйемен барып қайтатын болған. Сауда-саттық жасау ниетімен аттанған бір топ керуен талай шөлді, талай белді басып ұзақ жол жүреді. Адамдар да қажиды, мал да қажиды, бөтен жерді жерсінбеген мал жол-жөнекей бірлеп-екілеп өліп те отырады. Қажыған керуен жол ортасынан астық-ау деген мөлшерде тағы тынығады. Керуеншілер түйені матап-байлап, жүктерін жиып тастайды да, өздері ұйықтайды. Керуеншілер жол бойында артына жиі-жиі қарап, ұзақ жолды боздаумен өткізген сары атанды «осы қашып кетуі мүмкін» деп ойлайды да, жүгімен қойып, мұрындығынан қазандай тасқа байлап тастайды. Түн ортасы болған мезетте сары атан байлаған тасты тісімен көтеріп, жүгімен қашады. Өскен жерін сағынған сары атан осылайша туған жеріне келеді. Түйе екеш түйенің туған жерге деген сағынышына таңданған сыбызғышы осы күйді шығарыпты.

Once upon a time, the Kazakh people, who lived solely by livestock, engaged in trade with other countries to acquire other necessary goods for their livelihood. When they exchanged the processed products of their livestock with other countries, they received various items such as tea and sugar in return. One of the cities where such trade was conducted was Beijing (Peking). They would travel to Beijing and back by camel. A group of caravans set out with the intention of trading, traversing many deserts and hills on a long journey. Both the people and the livestock grew weary, and the animals, unaccustomed to foreign lands, would sometimes die along the way. Tired, the caravan would take a break in the middle of the journey, resting for a while. The caravan drivers would tie up the camels, unload their goods, and then sleep themselves. While on the road, the caravan drivers frequently looked back, thinking that the yellow camel, which had been moaning about the long journey, might escape, so they left their load and tied it to a stone with a nose ring. At midnight, the yellow camel lifted the stone with its teeth and ran away with the load. Longing for its homeland, the yellow camel thus returned to its birthplace. The shepherd, amazed by the longing of even a camel for its homeland, composed this melody.