Ой, дүние-ай! (I нұсқа)

Бежеңнің Алтай тауындай абыройын көре алмаған күндес жаулары, керей ішінен Бежеңді жоғалтып, елін бодан етуді ерте ойластырған. Сонымен бір съезде Бейсенбіге жасырын қастық жасалып, мекені Буыршынға әрең жетіпті дейтін аңыз бар. Хал үстінде жатқан күйші арғы-бергі жағдайды ойлап, сүйегін иенге, ешкім білмес жерге жасырып жерлеуді тапсырып өсиет айтқан. Ажал қармаған азапқа қайрат көрсетіп, күй шабытын бойға жинап, елі мен жеріне, қормал дос-жарандарына өткен өмір, тәтті армандарына, ұрпақтарына қош айтып, «Ой, дүние-ай» деген күйін шығарған. Осыдан соң пәни жалғанның жарығымен мәңгілік қош айтысқан.

The envious enemies who could not bear the glory of Bejen, like the Altai mountains, early planned to lose Bejen from the Kerei and make his people subservient. There is a legend that at one assembly, a secret plot was made against Beisenbi, and he barely reached his home in Buirshin. The musician, lying on the brink of death, reflecting on past and present circumstances, instructed to bury his bones in a desolate place, where no one would know, and gave his last testament. Defying the torment of death, gathering the inspiration of his music, he bid farewell to his land, his people, his loyal friends, his past life, sweet dreams, and his descendants, playing the tune "Oh, the world." After this, he bid eternal farewell to the light of this transient world.