Қыз Данайдың қырғыны

1850 жылдардың басында Құрманғазы жоғарыда айтылғандай күй арқылы қоштасып, тағы да Жайық өзенінің сол жақ бетіне қарай кетеді. (біреулердің айтуынша, Құрманғазы Игіліктің қызы Әуесті алып келіп, ауылда аз болып, үй ішін Жәлел дейтін жамағайынға тапсырып кетеді). Ол Жем өзенінің бойындағы Төремұрат, Нарынбай, Өтен деген батырларға барғысы келеді. Олар етжақын болмағанымен Құрманғазының үлкен әкесінің нағашыларының руынан шыққан болады екен. Бірнеше күн жүріп, Жайықтан, Жемнен аман-есен өтіп Төремұрат, Нарынбай ауылына келеді. Батырлар үйде жоқ, басқа бір ауылда жиын болып, соған кеткен болып шығады. Құрманғазы батырлар кеткен ауылдың шамасын сұрап біліп, онша алыс емес дегесін солай қарай кете береді де, әлгі ауылды тауып келеді. Батырлар өздеріне арналып тігілген үйде екен. Аттарын белдеуден түйіп тастапты. Найзаларын үйге сүйеп қойыпты. Құрманғазы көп найзаның бірін алып, жерге шаншып, соған атын байлай сала үйге кіреді. Күйшінің берген сәлемін ешкім елең қылмайды. Үй ішіндегілер бір әңгіменің қызу жерінде отырса керек. Әлден уақытта Нарынбайдың көзі есік жақта әлі күнге түрегеліп тұрған Құрманғазыға түсіп кетіп: «Уа, жігіт, қайдан жүрсің? Төрге шық!» – дейді. Құрманғазының шөлдеп, түтігіп ерні кезеріп тұрғанын көріп, саптаяқтан қымыз құйдырып береді. Құрманғазы бір зере қымызды көтеріп тастап, тамағын кенеп, домбырасын тақпақтап, өзін өлеңмен таныстыра сөз бастайды: «Нарын еді жайлауым, Қиқу салған құсы бар. Қамысы қалың көлдерім – Бәрі қалды артымда. Бала жастан бір жүріп, Асық ойнап алысқан, Қатар өскен теңдерім. Қайран туған топырақ, Барлығынан уаз кешіп, Маңдайға түскен тәуелмен, Төремұрат, Нарынбай, Іздеп келген ерлерім!» – дей бергенде, Төремұрат: «Сөзің жақсы екен, арғы жағын айтпай-ақ қой, таныса жатармыз, іздеп келсең, іні бол!» – деп Құрманғазының сөзін тоқтатып, шақырып қасына отырғызады. Сол кезде осы күйді шығарған екен.

In the early 1850s, Kurmangazy, as mentioned above, bids farewell through his music and heads again towards the left bank of the Ural River. (According to some, Kurmangazy brings the daughter of Igilik, Aues, and leaves her in the village, entrusting the household to a relative named Zhalel). He wants to visit the heroes Toremurat, Narynbay, and Oten, who, although not closely related, come from the clan of Kurmangazy's great uncle. After several days of travel, safely crossing the Ural and Zhem rivers, he arrives at the village of Toremurat and Narynbay. The heroes are not at home; it turns out they have gone to a gathering in another village. Kurmangazy inquires about the distance to the village where the heroes have gone and, upon learning it is not far, sets off in that direction and finds the village. The heroes are in a tent set up for them. They have tied their horses to the saddle. They have leaned their spears against the house. Kurmangazy takes one of the many spears, plants it in the ground, ties his horse to it, and enters the house. No one pays attention to the greeting from the musician. The people inside seem to be deeply engrossed in a conversation. After a while, Narynbay's gaze falls on Kurmangazy, who is still standing by the door, and he says, "Hey, young man, where have you been? Come to the front!" Seeing that Kurmangazy's lips are parched and cracked from thirst, he orders some kumys to be poured for him. Kurmangazy raises a cup of kumys, drinks it down, clears his throat, and begins to introduce himself with a poem: "My summer pasture is Naryn, Where the birds sing. My lakes with thick reeds – All are left behind me. Since childhood, Playing games and racing, With my peers who grew up together. Oh, dear native soil, Having crossed all obstacles, With the fate that has fallen upon me, Toremurat, Narynbay, My brave men whom I have come to seek!" – just as he begins, Toremurat interrupts, saying, "Your words are good, no need to continue, we will get to know each other, since you have come seeking, be a brother!" and stops Kurmangazy's speech, inviting him to sit beside him. It was at that moment that this tune was created.