Алқа

Құрманғазы жаяулап ел шетіне келіп, бірақ ауылына баруға бата алмай, Жәлел деген досының үйіне келеді. Жәлел Құрманғазыны қойнын ашып қарсы алады. Бірақ күйшінің үй ішінің аман-саулығын айтқанда аздаған әңгімесінің кірбіңін Құрманғазы сезіп қалады. «Ел аралаған сыншы болады» дегендей, Құрманғазының қырағы көзіне ол кірбең ілініп қалады. Сол жерде Құрманғазы тұрып: «Сенің әңгімеңнің түбінде айтылмай тұрған бір жай бар ғой. Несін жасырасың, айт! Біздің үйде бірдеңе болып қалған ғой» дейді. Жәлел біраз уақыт кібіртіктеп, ақыры болған оқиғаны кезегімен баяндайды. Ол күйшінің әкесі Сағырбайдың осыдан екі ай бұрын қайтыс болғанын, осыдан үш күн бұрын Әуес пен емізулі баласы Қазиды Орынбордан солдаттар келіп, қашып кеткен күйшінің орнына «залеке» деп алып кеткенін айтады. Құрманғазы ұзақ уақыт басын көтере алмай, күрсініп отырып қалады. Басынан ауыртпалықтың кетпей қойғанына налиды. Бірақ «уайым түбі – теңіз, батасың да кетесің, тәуекел түбі – қайық, мінесің де өтесің» дегендей, әрең тамағынан өткен асты ішіп болғасын, тұжырымды шешімге келеді. Ол шешімін досына айтып, өзі сол түні шешесіне көңіл айтуға, аман- есен келгенін білдіруге, алған шешімін айтып естіртуге үйіне кетеді. Алқа аңырап қалғанын баласына шағып, қанша мықты болғанмен қапелімде бір үйлі жаннан жалғыз өзі ғана қалғанына қатты күңіренді. Бірақ жақсы көрген баласы Құрманғазының төбесін көргесін көңілі біраз жұбанып, баласының Әуестің соңынан қуу жоспарын мақұлдайды. Тек Құрманғазының енді ешкімге қолын тигізбеуін , басқа қауіп төніп бара жатса, ешкімге ұрынбауын тілек етеді. Барлық өмірдегі қуанышы мен реніші, сүйінгені мен күйінгені күй арқылы сыртқа шығып барып көңілі бір жерге тоқтайтын Құрманғазы, осы арада тағы рухани жолдасы домбырасын алып, толғанады. Әкесінің өліміне, Алқадай анасының аңырап қалғанына арнап күй шертеді. Бұл күй кейін халық арасында «Алқа» атанып кетеді.

Kurmanzha arrives at the edge of the village on foot but hesitates to go to his own village and instead goes to the house of his friend Zhalel. Zhalel welcomes Kurmanzha with open arms. However, when the musician inquires about the well-being of Zhalel's family, he senses a slight unease in Zhalel's conversation. As the saying goes, "A critic travels the land," this unease catches Kurmanzha's keen eye. Right there, Kurmanzha stands up and says, "There’s something unspoken at the bottom of your story. What are you hiding? Something has happened at our house." Zhalel hesitates for a while and eventually recounts the events in order. He tells that Kurmanzha's father, Sagyrbay, passed away two months ago, and that three days ago, soldiers came from Orenburg and took away Aues and his nursing child Qazy in place of the escaped musician, calling him a "zaleke." Kurmanzha sits for a long time, unable to lift his head, and sighs deeply. He laments that the burden has not lifted from his head. However, as the saying goes, "The depths of worry are like the sea; you drown and disappear, but the depths of risk are like a boat; you ride and pass through," after barely finishing the food that went down his throat, he comes to a decisive conclusion. He tells his decision to his friend and leaves that night to express his condolences to his mother, to inform her of his safe arrival, and to share his decision with her. Alka, grieving for her son, laments deeply that despite being strong, she is now left alone from a whole family in a moment. However, upon seeing her beloved son Kurmanzha, her heart is somewhat comforted, and she approves of her son's plan to chase after Aues. She only wishes that Kurmanzha does not touch anyone anymore and that if any other danger arises, he should not confront anyone. All the joys and sorrows of life, his happiness and grief, come out through his music, and Kurmanzha, whose heart finds peace somewhere, takes his spiritual companion, the dombra, and reflects. He plays a tune in memory of his father's death and for his mother Alka, who is left grieving. This tune later becomes known among the people as "Alka."