Ақжелең

Дәулеткерейдің аулына жақын жерде домбыра тарту шеберлігімен де, көріктілігімен де көзге түсіп, жақсы атағымен ел аузына ілінген Ақбала атты қыз бар екен. Аң аулап жүріп, сусындауға түскенде сұлу қыздың өнеріне таң қалады. Ақбала бір Ноғайлының (Байұлы руының бір атасы) бұла өскен жалғыз қызы болса да, ата-баба жолынан аттап, әдепсіздік көрсете қойған жоқ. Бірақ өзін қашан да тәкаппар ұстайтын әдеті еді. Тіпті, көңілім жақын деп жүрген жігіттердің өзі жеме-жемге келгенде тайсақтап, қыз алдында тілі күрмеліп қала беретін. Ақбалаға Дәулеткерейдің жылы ұшырағаны – ол өзі «ежелден келе жатқан тәртіп бойынша ел билеу үшін жаратылған» ақсүйектер тұқымынан шыға тұрса да, өз домбырасын жанындай сүйетін күйші, өз ортасынан ғана емес, өзге ортадан асыққан өнерпаз әріптестерімен де тіл табысып, шүйіркелесіп жүре береді екен. Дәулеткерей де «Ақжелең» аттас күй шығарып, оны сол қызға арнапты.

Near the village of Dauletkeri, there lived a girl named Akbala, who stood out for her mastery of playing the dombra and her beauty, gaining a good reputation among the people. While hunting, he was amazed by the talent of the beautiful girl when he stopped to drink. Although Akbala was the only daughter of a Nogai (one of the ancestors of the Baiuly clan) raised in a lush environment, she never strayed from the path of her ancestors or displayed any indecency. However, she had a habit of always maintaining her pride. Even the young men she felt close to would hesitate and stumble over their words in her presence when it came to the crunch. The fact that Dauletkeri encountered Akbala warmly was significant because, despite coming from a noble lineage "created to rule the people according to ancient customs," he was a musician who loved his dombra as his own life and was able to connect and converse with talented colleagues not only from his own circle but also from other backgrounds. Dauletkeri even composed a piece called "Akzhelen" and dedicated it to that girl.