Айда бұлбұл, сайра бұлбұл

Ел әңгімесіне қарағанда Есбай бұл күйді бозбала шағында домбырамен алғаш әуей болған кезінде шығарған екен. Жетімдіктің тақсыретін ерте көрген, сынық көңіл бала жігіт оңашаға барып зираттардың арасында отырып күй тартатын әдет шығарады. Бірде, күй тартып отырған кезінде төбесіне бір жалғыз бұлбұл құс келіп, үйіріліп тұрып алады. Келесі күні сол көрініс айна-қатесіз қайталанады. Үшінші күні де солай болады. Екеуі бір-біріне әбден үйреніседі. Бұлбұл көкте, Есбай жерде, әрқайсысы өзінің мұңлы жырын толғап жүре береді. Кейіннен өзінің жалғыз мұңдасына арнап бозбала Есбай осы күйін шығарған екен.

According to the tales of the people, Esbai composed this melody during his youth when he first became enamored with the dombra. Having experienced the hardships of orphanhood early on, the sorrowful young man developed a habit of going to sit alone among the graves and play his tunes. One day, while he was playing, a solitary nightingale came and perched above him, circling around. The next day, that same scene repeated itself without fail. It happened the same way on the third day as well. The two became completely accustomed to each other. The nightingale in the sky, Esbai on the ground, each continued to express their own sorrowful song. Later, Esbai composed this melody for his only companion, the nightingale.