Күй құдіреті

Бірде Фараби әмір сарайына барыпты. Онда әкімдер, ғалымдар, өнерпаздар көп жиналған екен. Қыпшақтарша киінген Фараби елеусіз ғана бір шеттен орын алады. Ол өзі жасап алған қыпшағымен (домбыра) бір күй тартса, жұрттың бәрі күліп, мәз-мейрам болады. Енді бір күйін тартқанда әлгілер қамығып жылай бастайды. Және бір күй тартқан сәтте бәрі маужырап ұйықтап қалыпты. «Бұл күйлерді тартқан қыпшақ әл-Фараби» деп Фараби хат жазыпты да, өзі сарайдан шығып кетіпті. Әмір оны қанша іздесе де таба алмапты.

Once, Al-Farabi went to the emir's palace. There, many governors, scholars, and artists had gathered. Dressed in the style of the Kipchaks, Al-Farabi quietly took a seat at the edge. When he played a tune on his homemade qypchaq (dombra), everyone laughed and was delighted. When he played another tune, the people began to feel sad and started to cry. At one moment, when he played yet another tune, everyone fell asleep, drowsy. "This is the Kipchak who played these tunes, Al-Farabi," he wrote a letter and then left the palace. The emir searched for him but could not find him.